zindgi
zindgī
zindgī ne ik hor karvaT la.ī
te Thahākā maar ke hassī us ’te
ki aapNe hatthāñ dī.āñ lakīrāñ ’choñ
ik lakīr pairāñ heTh masal de
te is bharam toñ duur ho jā
ki koī tere TuTTde sāhāñ nuuñ tartīb devegā
bhurde jisam la.ī kandh baNegā
te nā hī kise terī.āñ akkhāñ ’te
barf dī Takor karnī hai
phir uh zindgī toñ vī zor dī hassi.ā
enī zor dī
ki zindgī samet
us dī Dā.irī de panne vī sahim ga.e
us ne himmat karke
Dā.irī de ik panne ’te ‘ghar’ likhi.ā
te kole naal ghīch-machola vaah ke
aapNe bhūgol de panni.āñ ’choñ
kirchāñ kaDDh ke aapNe pairāñ heTh rakkh la.ī.āñ
te aapNe aap nuuñ muḳhātib hoi.ā
ki zaḳhmī pairāñ naal hī safar nuuñ tamīz āundī hai
phir usdā addhā hissā
uhde addhe hisse ’cha vajji.ā
uthe jo vī Diggi.ā
uh bināñ vekhe agle safar la.ī tur pi.ā
ih vekhaN la.ī ki
zindgī huN kis tahizīb dā vaar kardī hai
usne aapNī piTTh ’te hatth la ke vekhi.ā
ishatihārāñ dī sūchī bahut lammī hai
te samajh nā āundī
ki chauraste ’choñ kidhar nuuñ jaave
us dī hālat is tarhāñ dī hai kujh
jiveñ koī khargosh aapNī surakkhi.ā la.ī
jhāḌī uhle lukdā hai
te zakhmī ho jāndā hai
uh ākhadā hai—samundar sāhmaNe khalo ke
samundar vargā taañ hī hoi.ā jaave
aapNe kināre toḌ ke
rakkh devo
samundar dī tahi ’te
phir uchchī saarī hassdā hai
tade zindgī hor karvaT laindī hai
te us uppar
us toñ vī zor dī hassdī hai
zindgi
zindgi ne ek hor karwaT lai
te Thahaka mar ke hassi us ’te
ki aapNe hatthan dian lakiran ’chon
ek lakir pairan heTh masal de
te is bharam ton dur ho ja
ki koi tere TuTTde sahan nun tartib dewega
bhurde jisam lai kandh baNega
te na hi kise terian akkhan ’te
barf di Takor karni hai
phir uh zindgi ton wi zor di hassia
eni zor di
ki zindgi samet
us di Dairi de panne wi sahim gae
us ne himmat karke
Dairi de ek panne ’te ‘ghar’ likhia
te kole nal ghich-machola wah ke
aapNe bhugol de pannian ’chon
kirchan kaDDh ke aapNe pairan heTh rakkh laian
te aapNe aap nun muKHatib hoia
ki zaKHmi pairan nal hi safar nun tamiz aaundi hai
phir usda addha hissa
uhde addhe hisse ’cha wajjia
uthe jo wi Diggia
uh binan wekhe agle safar lai tur pia
ih wekhaN lai ki
zindgi huN kis tahizib da war kardi hai
usne aapNi piTTh ’te hatth la ke wekhia
ishatihaaran di suchi bahut lammi hai
te samajh na aaundi
ki chauraste ’chon kidhar nun jawe
us di haalat is tarhan di hai kujh
jiwen koi khargosh aapNi surakkhia lai
jhaDi uhle lukda hai
te zakhmi ho jaanda hai
uh aakhada hai—samundar sahmaNe khalo ke
samundar warga tan hi hoia jawe
aapNe kinare toD ke
rakkh dewo
samundar di tahi ’te
phir uchchi sari hassda hai
tade zindgi hor karwaT laindi hai
te us uppar
us ton wi zor di hassdi hai
