ਅਖ਼ਤਰ ਕਾਸ਼ਮੀਰੀ

ਅੱਖ ਰੋਵੇ ਸਾਰਾ ਜੱਗ ਦੇਖੇ, ਰੋਵੇ ਦਿਲ ਦਿਖਲਾਵਾਂ ਕੀਹਨੂੰ?

ਚੱਦਰ ਏ ਭਾਵੇਂ ਪੱਗ ਏ, ਤਾਰ-ਤਾਰ ਦੇਖਨਾਂ!

ਜਿਹੜੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਵਲ ਝਾਕਾਂ, ਲੱਗੇ ਖੋਇਆ ਖੋਇਆ।

ਝੜ ਗਿਆ ਟਹਿਣੀਉਂ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਪੱਤਰ ਵਾਂਗ!

ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੰਡ ਉਮੀਦਾਂ ਵਾਲੀ, ਰਾਹਵਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਖੱਡੇ।