ਮੁਹੱਬਤ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
(27)
ਮੇਰਾ ਦਿਨ ਬਾਕ਼ੀ ਅਦਾ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਖ਼ਾਲੀ ਨਹੀਂ
ਸਮੁੰਦਰੋਂ ਡੂੰਘਾ ਦਿਲ
ਸਾਕੀਆ ਸਰਦਲ ਤੇਰੀ ਤੇ ਬੀਤ ਗਈ ਏ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ।
ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਆਖੇ ਲੱਗ ਕੇ ਬਦਨਾਮ ਹੋਣਾ ਪੈ ਗਿਆ
ਕਿਤੇ ਗਾਨੀ ਦੀ ਚਰਚਾ ਸੀ , ਕਿਤੇ ਝਾਂਜਰ ਦੀ ਫੱਬਤ ਸੀ
ਗਿਆ, ਉਹ ਪਲ ਲਈ, ਰੋ ਰੋ ਤੂੰ ਕੀਤੇ ਹਾਲ ਮੰਦੇ ਨੇ,
ਆਦਤ
ਹਾਲ ਦਿਲਾ ਦਾ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁਣਾਵਾਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ?
ਆਈਆਂ ਨੇ ਝੂਮ ਝੂਮ ਘਟਾਂ ਮਸਤ ¸ ਕਾਲੀਆਂ,
ਜੋ ਤੇਰੇ ਗ਼ਮ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਸ ਕੇ ਸਹਾਰ ਲੈਂਦੇ ਨੇ
ਸੇਕ ਐਡਾ ਵਧ ਗਿਆ ਇਸ਼ਕੇ ਦੀ ਲੰਬ ਦਾ
ਹੱਸ ਹੱਸ ਕੇ ਉਹ ਅਦਾ-ਏ-ਨਿਸ਼ਤਰ ਚੁਭੋ ਰਹੇ ਨੇ,
ਉੱਤੋਂ ਉੱਤੋਂ
ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਕਿਣਮਿਣ ਬੇਵਕਤ ਬਰਸਾਤ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਖ਼ੌਰੇ ਕੈਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੇ ਜਿੱਥੇ ਲਿਸ਼ਕੀ 'ਤੇ ਮੁਸਕਾਈ ਸ਼ਾਮ।
ਕਦੇ ਵੀ ਨ ਮੁਕਣੇ ਜੇ ਲਾਰੇ ਨ ਹੁੰਦੇ
ਝਾਂਜਰ ਹੋਵਾਂ, ਵੰਝਲੀ ਹੋਵਾਂ
ਤੂੰ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦਾ, ਤੋੜ ਕੇ ਮੁਸਕਰਾਵੇਂਗਾ
ਗ਼ਮਾਂ ਤਾਈਂ ਭੁਲਾਣੇ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਜਦ ਵੀ ਹੋਏ ਨੇ,
ਸੁਬਹ ਦਾ ਭੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜਦ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਆਏਗਾ