ਸਿਦਕ਼ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਜ਼ਮਾਨੇ 'ਚੋਂ ਲੋਕੀਂ ਵਫ਼ਾ ਟੋਲਦੇ ਨੇ,
ਨਿੱਤਰੇ ਪਾਣੀ ਦੇਖ ਕੇ ਗਿਆ ਪਿਆਸਾ ਠਹਿਰ
ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਨੇ,
ਜਿਸਮ 'ਤੇ ਵੱਜਦੇ ਪੱਥਰਾਂ 'ਚੋਂ ਵੀ ਸੁਣ ਸਕਦੀ ਹੈ ਤਾਲ ਕੋਈ ਤਾਂ
ਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਦਾਸਤਾਂ ਨੂੰ ਇੰਜ ਨਾ ਮੁਕਣ ਦਿਉ
ਕਿਸ ਕਿਸ ਬਲਾ ਤੋਂ ਆਦਮੀ, ਬਚ ਬਚ ਤੁਰੇ ਹਮੇਸ਼
ਇਹ ਜੋ ਡੁੱਲ੍ਹਾ ਖ਼ੂਨ, ਅਜੇ ਤਕ ਹਰਿਆ ਹੈ
ਦਿਲ ਜਲੇਗਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਇਸ ਦੀ ਰਹੇਗੀ ਦੇਰ ਤੱਕ
ਦਿਲ ਦਿਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਤੇਰਾ, ਦਿਲਦਾਰ ਬਥੇਰੇ ਨੇ