ਇਸਤਰੀ

ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਾਂ ਉਸ ਰੁੱਖ ਦੇ ਵਾਕੁਰ

ਜਿਸ ਦੀ ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਸੰਗ ਟੱਕਰ

ਝੱਖੜ ਝੁੱਲਦੇ ਜਿੱਥੇ ਰਹਿੰਦੇ

ਪਰ ਉਹ ਰਹੇ ਅਡੋਲ

ਮੇਰਿਆ ਹਾਕਮਾ !

“ਮੈਂ ਤਾਂ ਹਾਂ ਉਸ ਫੁੱਲ ਦੇ ਵਾਕੁਰ

ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਹੋਏ ਘਰ ਘਰ

ਮਹਿਕਾਂ ਪੀ ਮਚਕੋੜੇ ਮੈਨੂੰ

ਮੈਂ ਸੱਕਾਂ ਨਾ ਬੋਲ

ਮੇਰਿਆ ਹਾਕਮਾ !

‘ਜਿਸ ਆਦਮ ਮੇਰਾ ਸੌਦਾ ਕੀਤਾ

ਉਸ ਆਦਮ ਨੇ ਲਹੂ ਹੀ ਪੀਤਾ

ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹਾੜ ਨੈਣ ਵਿੱਚ ਸਾਵਣ

ਮੇਰੇ ਨਾ ਕੁੱਝ ਕੋਲ

ਮੇਰਿਆ ਹਾਕਮਾ !

‘ਮੈਂ ਸਾਵਿਤਰੀ; ਮੈਂ ਹਾਂ ਸੀਤਾ ।

ਮੈਂ ਅਹਿਲਿਆ; ਮੈਂ ਹਾਂ ਰੀਤਾ ।

ਹਰਯੁਗ ਦਾ ਹੀ ਰੂਪ ਬਣਾਕੇ

ਭਰਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਝੋਲ

ਮੇਰਿਆ ਹਾਕਮਾ !

‘ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਜੀਵਨ-ਸਾਥੀ।

ਮੈਂ ਤਾਂ ਫਿਰ ਵੀ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ।

ਕਦੇ ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਤੂੰ ਸਮਝਿਆ।

ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਫਰੋਲ

ਮੇਰਿਆ ਹਾਕਮਾ !

‘ਮੈਂ ਕਪਲਾ ਜਿਹੀ ਗਉ ਵੇ ਲੋਕਾ ।

ਦਿਆਂ ਜਗਤ ਨੂੰ ਏਹੋ ਹੋਕਾ ।

ਮੈਂ ਰਚਨਾ ਦੀ ਰਚਨਾ ਬਣਕੇ

ਘੱਟ ਨਾ ਸੱਕਾਂ ਤੋਲ

ਮੇਰਿਆ ਹਾਕਮਾ !

ਜੇ ਮੈਂ ਧੀ ਭੈਣ ਬਣ ਜਾਵਾਂ ।

ਘਾਟੇ ਦੇ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਮੁਸਕਾਵਾਂ ।

ਸ਼ਿਕਵੇ ਕਰਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਡਾਢੇ

ਸੱਕਾਂ ਨਾ ਘੁੰਡੀ ਖੋਲ

ਮੇਰਿਆ ਹਾਕਮਾ !

ਜੇ ਮੈਂ ਬਸ ਪਤਨੀ ਹੀ ਹੋਵਾਂ ।

ਲੈ ਸਭ ਹੱਕ ਫੇਰ ਵੀ ਰੋਵਾਂ ।

ਗ਼ਮ ਦੇ ਫੱਕੇ ਮਾਰ ਮਾਰ ਕੇ

ਤੜਪ ਕਰਾਂ ਮੈਂ ਘੋਲ

ਮੇਰਿਆ ਹਾਕਮਾ !

ਚਾਹਾਂ ! ਉਹ ਬਹਾਰਾਂ ਆਵਣ।

ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਲੀਆਂ ਫੱਲ ਮੁਸਕਾਵਣ ।

ਮਹਿਕਾਂ ਦਾ ਵਣਜਾਰਾ ਆ ਕੇ

ਕਹੇ ਪਿਆਰ ਦੇ ਬੋਲ

ਮੇਰਿਆ ਹਾਕਮਾ !

ਚਾਹਾਂ ! ਮੈਂ ਚੰਡੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂ |

ਗ਼ਮ ਦੇ ਝੱਖੜ ਖ਼ਤਮ ਕਰਾਵਾਂ ।

ਰਾਵਣ ਦੀ ਤਾਸੀਰ ਬਦਲ ਕੇ

ਰਾਮ ਸਦਾਵਾਂ ਕੋਲ

ਮੇਰਿਆ ਹਾਕਮਾ !