tun na milen tan

tuuñ nā mileñ taañ

terī tamannā nuuñ kī karāñ.

tere baġhair diin te

dunī.āñ nuuñ kī karāñ.

daarū hai diid, hor

maiñ daarū nā jāNdā,

rindo! maiñ is pi.āle dī

madrā nuuñ kī karāñ.

rachnā navīñ rachā koī

rabbā! jo rach sakeñ,

aadam nuuñ kī karāñ

maiñ is havvā nuuñ kī karāñ.

manni.ā terā jamāl sabh

parde hai chīrdā,

par desh-kāl vaalī is

siimā nuuñ kī karāñ.

baḳhshish hai uh ki jis te

phir baḳhshish nā ho sake,

thoḌhī hai, rabbā! is terī

kirpā nuuñ kī karāñ.

‘kallā saiñ aadi muDDh toñ,

‘kallā hī tuuñ rahi.uñ,

dhokhā nirā hai, dunī.āñ dī

līlhā nuuñ kī karāñ

merī ġhazal dā aapNā

vakkhrā hī rang hai,

changā hai par zamāne

dī charchā nuuñ kī karāñ.

tun na milen tan

teri tamanna nun ki karan

tere baghair din te

dunian nun ki karan

daru hai did, hor

main daru na jaNda,

rindo! main is piale di

madra nun ki karan

rachna nawin racha koi

rabba! jo rach saken,

aadam nun ki karan

main is hawwa nun ki karan

mannia tera jamal sabh

parde hai chirda,

par desh-kal wali is

sima nun ki karan

baKHshish hai uh ki jis te

phir baKHshish na ho sake,

thoDhi hai, rabba! is teri

kirpa nun ki karan

‘kalla sain aadi muDDh ton,

‘kalla hi tun rahiun,

dhokha nira hai, dunian di

lilha nun ki karan

meri ghazal da aapNa

wakkhra hi rang hai,

changa hai par zamane

di charcha nun ki karan