kalaam mirzaa

terī vī akkh suNi.ā hai surma nahīñ jhalldī

suNi.ā tere vī vālāñ toñ kanghī tabbhakdī hai

te suNi.ā mera vī katal itihās de aunde safe 'te likhi.ā hai

par shā.id huN

saarā kujh pahile jihā na hove

ho sakadai ki tainūñ kaDDhaN toñ pahilāñ

mainūñ roTī udhāl le

te jaañ maiñ janD dī bajā.e kise kursī de thalle

jāgdā hī vaDDh dittā jāvāñ—

ho sakadai ki pahilāñ vaang huN kujh vī na hove.

maiñ suNi.ā hai ki mere katal dā mansūbā

rājdhānī vich

mere janmaN toñ bahut pahilāñ hī baN chukki.ā sī

te piilū shā.ir

ajj kallh vishav-vidi.āle naukarī 'te lagg gi.ā hai

shā.id uh mere katal nuuñ

nigūNī jahī ghaTna karār deve ate shatābdī.āñ la.ī

kirā.e dī.āñ nazmāñ rahe likhdā,

te pahilāñ vaang huN kujh vī na hove.

mere kol tiir huN kāgaz de han

jo panjāñ sālāñ vich iko hī chaldā hai

te jīhde vajjdā hai uh paaNī nahīñ

mera luuh mangdā hai.

mere pi.o daade ne aapNā khaTTi.ā

hākmāñ de DhiDD 'cha paa.i.ā sī

ate tuuñ jāNdī eñ

agle baagh han—bakkī nahīñ

ki sānūñ dānābād pahunchāN jāvaN

sameñ dā geḌ hundai—a.itkīñ tuuñ bevafā nahīñ baNdī

te maiñ bharāvāñ de hunde hunde

unhāñ de sāhamNe hī māri.ā jaaNā hai

ese la.ī maiñ kahindā haañ

ki shā.id saarā kujh pahile jihā na hove

unj taañ terī vī akkh

suNi.ā hai surma nahīñ jhalldī

te suNi.ā tere vī vālāñ toñ kanghī tabbhakdī hai.

teri wi akkh suNia hai surma nahin jhalldi

suNia tere wi walan ton kanghi tabbhakdi hai

te suNia mera wi katal itihas de aunde safe 'te likhia hai

par shaid huN

sara kujh pahile jiha na howe

ho sakadai ki tainun kaDDhaN ton pahilan

mainun roTi udhaal le

te jaan main janD di bajae kise kursi de thalle

jagda hi waDDh ditta jawan—

ho sakadai ki pahilan wang huN kujh wi na howe

main suNia hai ki mere katal da mansuba

rajdhani wich

mere janmaN ton bahut pahilan hi baN chukkia si

te pilu shair

ajj kallh wishaw-widiale naukari 'te lagg gia hai

shaid uh mere katal nun

niguNi jahi ghaTna karar dewe ate shatabdian lai

kirae dian nazman rahe likhda,

te pahilan wang huN kujh wi na howe

mere kol tir huN kagaz de han

jo panjaan salan wich iko hi chalda hai

te jihde wajjda hai uh paNi nahin

mera luh mangda hai

mere pio dade ne aapNa khaTTia

hakman de DhiDD 'cha paia si

ate tun jaNdi en

agle bagh han—bakki nahin

ki sanun danabaad pahunchaN jawaN

samen da geD hundai—aitkin tun bewafa nahin baNdi

te main bharawan de hunde hunde

unhan de sahamNe hi maria jaNa hai

ese lai main kahinda han

ki shaid sara kujh pahile jiha na howe

unj tan teri wi akkh

suNia hai surma nahin jhalldi

te suNia tere wi walan ton kanghi tabbhakdi hai