ਅਬਦੁਲ ਕਰੀਮ ਕ਼ੁਦਸੀ

ਭੇਤ ਨਾ ਖੁਲ੍ਹੇ ਚਾਨਣ ਵੰਡਦੇ ਆਏ ਦਾ

ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਸਾਂ ਪਰ ਨਾ ਦੱਸੀ ਜੋ ਕੁਝ ਬੀਤੀ ਗ਼ਲਤੀ ਕੀਤੀ

ਡਿੱਗਾ ਇੰਜ ਮੈਂ ਖ਼ਾਬ ਦੇ ਮਹਿਲੋਂ ਤਅਬੀਰਾਂ ਦੇ ਢਾਰੇ ’ਤੇ

ਹਾਲੀ ਤੇ ਸਿੱਕਾ ਨਾ ਚਲਿਆ ਚੰਨ ’ਤੇ ਇਨਸਾਨ ਦਾ

ਜੰਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚ ਅਮਨ ਦੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲ ਰਹੇ ਆਂ

ਜਿਊਂਦੀ ਜਾਨੇ ਮੇਰਾ ਕਿਸੇ ਨਾ ਪੁਛਿਆ ਦਿਲ ਦਾ ਹਾਲ

ਖ਼ੁਦਗ਼ਰਜ਼ੀ ਦੀ ਨ੍ਹੇਰੀ ਵੱਗੀ ਪਿਆਰ ਦਾ ਦੀਵਾ ਬਾਲੇ ਕੌਣ ?

ਕਿਸ ਦਾ ਕਰਦੀ ਪਾਸ ਹਯਾਤੀ

ਮਿਜ਼ਾਜ ਮੌਸਮ ਦਾ ਖ਼ਵਰੇ ਕਿਨ੍ਹੇ ਸ਼ਦੀਦ ਕੀਤਾ

ਮੂੰਹ ਦਾ ਜ਼ਾਇਕਾ ਕੌੜਾ ਕੌੜਾ ਖੀਸੇ ਸਾਡੇ ਸਖਣੇ

ਮੁਸਕਰਾਂਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਸੁੰਨਾ ਸੁੰਨਾ ਕਰ ਗਿਆ

ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦਾ ਏਨਾ ਵੀ ਇਤਬਾਰ ਨਹੀਂ

ਸਾਥੋਂ ਵੇਖੇ ਗਏ ਨਾ ਰੋਣੇ ਬਚਿਆਂ ਦੇ