ਅਜਾਇਬ ਸਿੰਘ ਹੁੰਦਲ
Birth
1939
ਅਜਾਇਬ ਸਿੰਘ ਹੁੰਦਲ ਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਗ਼ਜ਼ਲਗੋ ਦੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਹਿਚਾਣ ਹੈ। ਹੁੰਦਲ ਕਵਿਤਾ ਜਿੱਥੇ ਨਿੱਜੀ ਭਾਵਨਾ, ਸੰਵੇਦਨਾ ਨੂੰ ਤੀਖਣ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨਦੀ ਹੈ ਉੱਥੇ ਹੀ ਸਮਾਜਿਕ ਚੇਤਨਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਰਥਕ ਤਰੀਕ਼ੇ ਨਾਲ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਗਦਾ ਹੈ ਉਹ, ਨਾ ਓਪਰਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਉਹ
ਅਪਣੇ ਸਾਏ ਨੂੰ ਘਰ ਛਡ ਕੇ ਜਦ ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਜਾਵਾਂ
ਧੁੰਦ ਵਿਚ ਕੁਹਰੇ 'ਚ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਲਿਖਾਂ ?
ਹੋ ਗਈ ਐਸੀ ਵੀ ਸਾਥੋਂ ਕੀ ਖ਼ਤਾ
ਜਦ ਗੁਨਾਹ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣਾ ਪੈ ਗਿਆ
ਜਾਮ ਨੂੰ ਟਕਰਾਉਣ ਦਾ ਚਾਅ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਲਈ ਦਰਦਮੰਦ ਹੈ ।
ਕਈ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ।
ਕਰ ਸਦਾ ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਭਰਦੇ ਹੀ ਰਹੇ
ਕਿੰਨਾ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਹੈ
ਕੁੱਖ ਹੱਵਾ ਦੀ ਦੇ ਕਿਉਂ ਕ਼ਾਤਲ ਨੇ ਆਦਮ ਹੋ ਰਹੇ
ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਦੋਸਤੋ
ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਬੁਣਦਿਆਂ ਚਿਰ ਤਾਂ ਲਗਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੀ ਸਰਘੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨਾਗ ਨੇ ਡਸਿਆ ਹੈ
ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਦਏਗਾ ਕੌਣ ?
ਨਾਗ ਲੋੜਾਂ ਦਾ ਪਿਆ ਹਰ ਗੱਲ 'ਚ ਹੈ
ਪਿੰਡ ਦੀ ਕੱਚੀ ਸੜਕ ਤੇ ਹੀ ਨਾ ਐਵੇਂ ਕਰ ਗਿਲਾ।
ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਰੇ ਦਾ ਜੇਕਰ ਮੌਸਮ ਬਦਲਿਆ ਹੋਏਗਾ।