अख्तर एहसान

ਚੰਨ ਚੜ੍ਹਨ ਜਦ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੱਲੋਂ, ਕੂੰਜਾਂ ਵਾਂਙ ਕੁਰਲਾਵਣ

ਚਾਰ ਆਫ਼ਾਕੀਂ ਹੀਰ ਦੀ ਮੰਜੀ, ਗੁੱਠਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਵੇ

ਦਮ ਦਮ ਵੱਜੇ ਜਨਮ ਦੀ ਥਾਲ਼ੀ, ਖੜਕੇ ਸਾਹ ਜ਼ੰਜੀਰੀ

ਦੇਹੀ ਅੱਖੋਂ ਅੰਨ੍ਹੀ ਲੋਕੋ, ਅੰਨ੍ਹੇ ਖ਼ਾਬ ਵਖੇਂਦੀ

ਦੇਹੀ ਡੂੰਘਾ ਖੋਭਾ, ਨੇਰ੍ਹਮ ਨੇਰ੍ਹਾ ਨੀਂਦਰ ਮਾਤਾ