ਅਮਰ ਚਿੱਤਰਕਾਰ

ਦੋ ਘੜੀ ਬਲਦਾ ਰਿਹਾ ਦੀਵਾ ਕਜ਼ਾ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ

ਇਹ ਜੋ ਡੁੱਲ੍ਹਾ ਖ਼ੂਨ, ਅਜੇ ਤਕ ਹਰਿਆ ਹੈ

ਇਸ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ’ਚ ਜੋ ਵੀ ਵਸਦਾ ਹੈ

ਕਿਸੇ ਦੇ ਰਹਿਮ’ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਨੂੰ ਮਰ ਗਏ ਹੁੰਦੇ

ਕਿਸੇ ਹਿੰਦਸੇ ਇਕਲੇ ਦਾ, ਕੋਈ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ

ਮੈਨੂੰ ਬੁਝਾਵਣ ਵਾਸਤੇ, ਏਨੀ ਹਵਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ

ਮਨ ਦੀ ਬਿਰਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਕਦੋਂ ਇਕਾਗਰ ਹੈ?

ਸਫ਼ਰ ਆਪਣਾ ਫ਼ਿਕਰ ਤੋਂ ਜ਼ਿਕਰ ਤਕ ਏਦਾਂ ਮੁਕਾਇਆ ਮੈਂ

ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦਾ ਤਨ ਲੈ ਕੇ ਜੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ’ਚ ਆਉਗੇ

ਸੁਬਾ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਜਿਸ ਸ਼ਖ਼ਸ ਜੀ ਆਮਦ ’ਤੇ ਪਹਿਰਾ ਸੀ