ਅਜ਼ੀਮ ਸ਼ੇਖਰ

ਆਦਮੀ ਦਾ ਖ਼ੂਨ ਜਿਸ ਦਿਨ ਪਾਣੀਓਂ ਸਸਤਾ ਪਿਆ

ਬਣੇ ਜਦ ਖ਼ਾਬ ਅੰਬਰ ਦਾ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਵਫ਼ਾ ਵੇਖੀ

ਬੇ-ਵਜ੍ਹਾ ਮਜਬੂਰ ਹੁੰਦੈ ਬੇ-ਵਫ਼ਾ ਮੁਸਕਾਉਣ ਤੋਂ

ਚੁੱਪ 'ਕੱਲਿਆਂ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾਵੇ ਜਦੋਂ

ਇਹ ਜਿਸਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਆਖ਼ਿਰ ਕਥਾ ਦੁਨੀਆ ਸੁਣਾਉਂਦੀ ਹੈ

ਇੱਕ ਰਾਹ ਤੇਰੇ ਘਰ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਦੂਜਾ ਸ਼ਹਿਰੋਂ ਦੂਰ ਕਿਤੇ

ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਂਗਲੀਆਂ ਗਿਣ ਕੇ ਹਕੀਕਤ ਪਰਖਦਾ ਹੋਣੈਂ

ਜਾਗਦੀ ਹੈ ਹਰ ਤਮੰਨਾ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ

ਜੇ ਥਲਾਂ ਨੇੜੇ ਕੋਈ ਸਾਗਰ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਫੇਰ ਕੀ

ਖੰਡਰਾਂ ਨੂੰ ਖਹਿ ਕੇ ਲੰਘਿਆ ਜਾਪਦੈ ਦਰਿਆ ਵੀ ਸੀ