फ़क़ीर मुहम्मद फ़क़ीर

ਕਈ ਪਾਂਡੀ ਨੇ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਇਹ ਭਾਰ

ਖਿੜਦੇ ਫੁਲ ਨਾ ਹੱਸਣ ਰੋਵੇ, ਸਮਾਂ ਬਹਾਰਾਂ ਆਈਆਂ ਦਾ

ਪੈ ਕੇ ਲੰਮਿਆਂ ਵਿਚ ਵਿਛੋੜਿਆਂ ਦੇ

ਪਾਉਣ ਅਕਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿਹੜੇ ਝੱਲ

ਲੈਣ ਉਜਾੜ ਫ਼ਸਾਦੀ ਹੱਥੀਂ ਵਸਦੀਆਂ ਰਸਦੀਆਂ ਜਾਹਵਾਂ ਨੂੰ

ਅੱਖੀਆਂ ਵਿਚ ਜਿਹਾ ਰੂਪ ਸਮਾਇਆ ਤੇਰਾ

ਆਇਆ ਏ ਜੋ ਅੰਤ ਉਸ ਨੇ ਜਾਣਾ ਏ ਦਿਲਾ

ਆਕੜ ਨਾ ਹਿਆਤੀ ਦੀ ਤੇ ਕਰ ਚੌੜ ਨਾ ਸਾਹ ਦੀ

ਆਹ ਮੱਖਣ ਏ, ਆਹ ਤੇਲ, ਆਹ ਕੂੰਡਾ ਏ ਦਿਲਾ

ਆਹੰਦੇ ਨੇ ਮਾਨ ਹਿਆਤੀ ਦਾ ਇਹ ਮਾਲ ਹੁੰਦਾ ਏ