किस्सा 1
सी-हरफ़ी 2
दोहड़े 43
ਆਤਿਸ਼ ਹੋਣ ਬਿਰਹੋਂ ਦੀ ਆਤਿਸ਼, ਵਿਚ ਤੇਜੀ ਬਹੁਤ ਪਛਾਤੀ ।
ਆਸ਼ਕ਼ ਜੇਡ ਬੇਅਕਲ ਨ ਕੋਈ, ਜਿਨ ਜਾਣ ਸਮਝ ਨਿਤ ਤਪਣਾ ।
ਚੰਦਾ! ਚਮਕ ਵਿਖਾਲ ਨ ਸਾਨੂੰ, ਅਤੇ ਨ ਕਰ ਮਾਣ ਵਧੇਰਾ ।
ਦਿਲ ਨੂੰ ਬਾਣ ਪਿਆ ਇਕ ਮਾਏ! ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਾਹਿਰ ਮੂਲ ਨ ਹੋਵੇ ।
ਦਿਲ ਸੋਈ ਜੋ ਸੋਜ਼ ਸੱਜਨ ਦੇ ਨਿਤ ਖ਼ੂਨ ਜਿਗਰ ਦਾ ਪੀਵੇ ।
मुनाजात 4
ਤੁਮ ਬਖਸ਼ੋ ਫ਼ਕਰ ਫ਼ਕੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੁਮ ਦਿਓ ਕਰਾਮਤ ਪੀਰਾਂ ਨੂੰ।
ਧਿਆਨ ਧਰੋਂ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰੋ ਸਭ, ਤੋੜ ਉਤਾਰ ਜੰਜ਼ੀਰ ਅਸੀਰਾਂ।
ਯਾ ਪੀਰ ! ਸੁਣੋ ਫ਼ਰਿਆਦ ਮੇਰੀ, ਅਰਜ਼ ਗ਼ੁਨਾਹੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਭ ਹਾਲ ਤੁਸਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਾਹਿਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੌਰ ਮੇਰਾ ਨਿੱਤ ਜਾਲਣ ਹੈ।