ਡਿਉਢਾਂ 26
ਆਪਣੀ ਤੂੰ ਕਲਿਆਨ ਵਾਸਤੇ,ਬੋਧ ਰਿਦੇ ਨਾ ਧਾਰਾ,ਜਨਮ ਸੁਧਾਰਾ।
ਅਨੁਭਵ ਗਿਆਨ ਬਿਨਾ ਜਨ ਬਿਰਥਾ,ਹੋਸ਼ ਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ, ਆਯੂ ਖੋਈ।
ਭਾਗ-ਹੀਣ ਜਨ ਜਾਣੇ ਨਾ ਕੁਝ,ਉਮਰ ਬੀਤ ਗਈ ਸਾਰੀ,ਬਣ ਹੰਕਾਰੀ।
ਭੈ ਵਿਚ ਭੋਗੇ ਭੋਗ ਅਨੇਕਾਂ,ਭੈ ਵਿਚ ਫਿਰਿਆ ਦਰ ਦਰ, ਮਨ ਵਿਚ ਡਰ ਡਰ।
ਬ੍ਰਹਮ ਵਿਦਿਆ ਸੀ ਕਾਮ-ਧੇਨ ਗਊ,ਬੈਠ ਰਿਦੇ ਨਾ ਚੋਈ,ਕਰ ਕੇ ਛੋਈ।
ਚਲੇ ਗਏ ਦਿਨ ਰਾਤ ਮਹੀਨੇ,ਸਾਲ ਚਲੇ ਗਏ ਸਾਰੇ,ਸਾਥੀ ਪਿਆਰੇ।
ਗਿਆਨ-ਅਗਨ ਵਿਚ ਮੂਲ ਨ ਸਾੜੀ,ਕਾਮ ਚੇਸ਼ਟਾ ਭਾਰੀ,ਅਤਿ ਬਲਕਾਰੀ ।
ਹੋ ਸਕਦਾ ਈ ਜਿੱਥੋਂ ਤੋੜੀ,ਕਰਮ ਉਚੇਰੇ ਕਰ ਜਾ, ਮਨ ਵਿਚ ਧਰ ਜਾ।
ਜਾਨ ਪਰਾਹੁਣੀ ਜਾਣ ਜਗਤ ਵਿਚ,ਜੋ ਦਿਸਦੀ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ, ਤੇ ਅਜ ਕਲ ਦੀ।
ਜਗਤਾਕਾਰ ਵਿਹਾਰ ਸੰਗਤ ਵਿਚ,ਹਉਮੇ ਪੰਗਤ ਪਲਦੀ,ਕਰ ਕਰ ਜਲਦੀ।
ਜਨਮ ਅੰਤ ਵਿਚ ਜੋ ਦਿਨ ਬੀਤੇ,ਜੋ ਬੀਤੇ ਡਰ ਡਰ ਕੇ, ਤੇ ਦੁੱਖ ਜਰ ਕੇ।
ਝੂਠਾ ਮਾਨ ਤੇਰਾ ਇਸ ਜਗ ਵਿਚ,ਕੀ ਲਗਦੈਂ ਤੂੰ ਜਗ ਦਾ,ਕੀ ਜਗ ਲਗਦਾ ?
ਜੋ ਵੇਖਾਂ ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਾਂ,ਸਭ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਸੋਈ, ਹੋਰ ਨਾ ਕੋਈ।
ਜੋਬਨ ਗਿਆ ਜਵਾਨੀ ਢਲ ਗਈ,ਬਾਲ ਅਵਸਥਾ ਪਿਆਰੀ,ਗਈ ਬੇਚਾਰੀ।
ਕਾਮ ਆਦਿਕ ਸਭ ਚੋਰ ਲਗੇ ਨੇ,ਪੁੰਨ ਚੁਰਾਵਨ ਵਾਲੇ,ਓ ਮਤਵਾਲੇ !
ਕਰ ਕੇ ਪਾਪ ਅਨੇਕਾਂ ਜਗ ਵਿਚ,ਨਾ ਮੂਰਖ ਮਨ ਰੱਜਿਆ, ਨਾ ਮੂੰਹ ਕੱਜਿਆ।
ਖੇਡੀ ਖੇਡ ਜਗਤ ਦੀ ਝੂਠੀ,ਕਰ ਕੇ ਖੇਡ ਪਿਆਰੀ,ਵਾਂਗ ਮਦਾਰੀ।
ਲਗਦੇ ਫੁੱਲ ਫਲਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ,ਫਲ ਲਗਦੇ ਫੁੱਲ ਗਿਰਦੇ, ਤੇ ਸਭ ਕਿਰਦੇ ।
ਲਿਪਟ ਗਿਆ ਮਨ ਮਾਇਆ ਅੰਦਰ,ਖ਼ਬਰ ਨਹੀਂ ਅਜ ਕਲ ਦੀ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਦੀ।
ਮਕੜੀ ਜਾਲ ਤਣੇ ਜਦ ਆਪੇ,ਜਾਲ ਤਣੇ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਉਰਝਾਵੇ।
ਮਨ ਦਾ ਮਾਨ ਮਿਟਾ ਨਾ ਮਨ ਚੋਂ,ਮਨ ਬਣ ਗਿਆ ਵਿਕਾਰੀ,ਤੇ ਵਿਭਚਾਰੀ।
ਮਨ ਮਾਇਆ ਸੰਗ ਅੰਧ ਕਹਾਇਆ,ਸਦਾ ਨਾਰ ਬਣ ਚੇਲਾ, ਇਹ ਮਨ ਖੇਲਾ।
ਨਾ ਜਾਤਾ ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਗਿਆਤਾ,ਸਭ ਸੁੱਖ ਦਾਤਾ ਸੋਈ,ਸਾਰ ਨਾ ਹੋਈ।
ਰਲੀ ਰੇਤ ਵਿਚ ਖੰਡ ਵੇਖ ਕੇ,ਬਣ ਕੀੜੀ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦਾ,ਕਿਉਂ ਸਿਰ ਧੁਣਦਾ ?
ਸਮਝਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਾ ਸਮਝੀ,ਜੋ ਸੀ ਗੱਲ ਸਵੱਲ ਦੀ,ਅਤੇ ਸੁਖੱਲ ਦੀ ।
ਵਿਚ ਦਲੇਰੀ ਤੇ ਵਿਚ ਫੇਰੀ,ਜੋ ਜੋ ਕਾਜ ਕਮਾਏ, ਸੋ ਫਲ ਖਾਏ।