ਆਸ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ

ਮਿਆਨੋਂ ਤੇਗ਼ ਨਾ ਤਰਕਸ਼ 'ਚੋਂ ਕੋਈ ਤੀਰ ਖਿੱਚਾਂਗਾ

ਜਦ ਵੀਰਾਨ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ’ਤੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦੀ ਛਾਂ

ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੌਫ਼ ਬਹੁਤ ਨੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਆਸ ਵੀ ਹੈ

ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਦੂਰ ਮੈਥੋਂ ਅੱਜ ਕਲ ਜੋ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ

ਦਹਿਕਦੇ ਅੰਗਿਆਰਾਂ ਤੇ ਸਉਂਦੇ ਰਹੇ ਨੇ ਲੋਕ

ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਰਦ ਨੂੰ

ਧੁੱਪ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿਚ ਬਹਿ ਕੇ ਕੱਟ ਲਈ ਸਰਦੀ ਦੀ ਦੋਪਹਿਰ।