ਭਾਵਨਾ, ਜਜ਼ਬਾਤ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
'ਨ੍ਹੇਰ ਸੀ ਜੇ ਛਾ ਰਿਹਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਾ ਮੇਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ
ਸ਼ਹਿਰ ਬੇਗਾਨਾ ਸੀ ਭਾਵੇਂ ਬੇਪਛਾਣੇ ਰਾਸਤੇ।
ਨਦੀ, ਝੀਲ, ਚਸ਼ਮਾ ਨਾ ਦਰਿਆ ਕਿਤੇ ਵੀ
ਉਹ ਮਿਲੇ ਤਾਂ, ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੀ, ਚਾਨਣਾਂ ਦੇ ਰੁ-ਬਰੂ
ਤੂੰ ਵੀ "ਮਿਹਰਾਂ" ਦੇ ਵਾਂਗ ਜੇ ਹੱਥ ਕਰਦੀ,
ਦਿਲ ਹੈ ਉਦਾਸ, ਕੋਈ ਬੁਲਾਏ ਨਾ ਦਿਲ ਢਲ਼ੇ
ਘਰਾਂ ਨੇ ਕੀਲਿਆ ਏਦਾਂ, ਮੁਸਾਫ਼ਰ ਹੋਣ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।
ਐ ਆਸਮਾਨ ਮੇਰੇ, ਉਮਰਾਂ ਤੋਂ ਸੰਗ ਤੇਰਾ
ਗ਼ਮ ਨਹੀਂ ਸ਼ਾਖ਼ ਤੋਂ ਟੁੱਟ ਗਏ ਸੀ ਹਰੇ,
ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਂਗਲੀਆਂ ਗਿਣ ਕੇ ਹਕੀਕਤ ਪਰਖਦਾ ਹੋਣੈਂ
ਸਾਡੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਨੂੰ ਜੰਦਰੇ ਲਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਜਬਰ
ਹੈ ਦਮ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੋਹ ਅੰਦਰ ਮੁਹੱਬਤ ਦੀ ਸਦਾਅ ਅੰਦਰ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਚੱਲ ਕੇ ਆਈ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜ਼ਰਦ ਹਵਾ
ਜ਼ਬਾਨੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਸ਼ਬਦੋ, ਬਿਨੈ ਦਾ ਰੂਪ ਪਲਟਾੳ
ਕਿਤੇ ਦੀਵਾ ਜਗੇ, ਚਾਨਣ ਮਿਲੇ ਤਾਂ ਲੈ ਲਿਆ ਕਰਨਾ।
ਢੰਗ ਆਇਆ ਨਾ ਕੋਈ ਜੱਗ ਵਾਲਾ
ਇਸ ਇਸ਼ਕ਼ ਦੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਕੁਝ ਰੰਗ ਹੀ ਨਿਆਰੇ ਨੇ,
ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਰ ਨਗਰ ਹੁਣ ਲੋਕ ਬੰਦੂਕਾਂ ਵੀ ਖੰਜਰ ਵੀ
ਅੱਥਰੂ ਬਣ, ਸੁੱਕ ਜਾਂ ਕਿਉਂ ਅੱਖ ਦੇ ਅਰਮਾਨ ਵਾਂਗ?
ਨਿਰਾ ਕਾਫ਼ਰ ਸਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਮਗਰ ਸੂਰਤ ਖੁਦਾ ਲੱਗੀ