ਦਰਦ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ

ਜਿਸ ਰੁੱਤੇ ਇਹ ਚਾਨਣ ਦਾ ਫੁੱਲ ਮੋਇਆ ਹੈ ।

ਨਕਸ਼ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਗਵਾਚੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਤਾਮੀਰ ਵਿਚ

ਹਰ ਯਾਦ ਹੈ ਉਨੀਂਦੀ ਹਰ ਆਰਜ਼ੂ ਪਿਆਸੀ

ਦਰਿਆ ’ਚ ਇਹ ਜੋ ਉੱਠ ਰਹੇ ਨੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਜਿਹੇ

ਅਸੀਂ ਇਕਰਾਰ ਹਾਂ ਉਸ ਪਾਰ ਬੜੀ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੇ

ਖਿਆਲਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਜਲਵੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਨੇ,

ਫੁੱਟੇ ਨੇ ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਭਾਗ ਕਦੀ ਇਉਂ ਵੀ?

ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਗਦਾ ਹੈ ਉਹ, ਨਾ ਓਪਰਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਉਹ

ਮੇਰੇ ਲਬਾਂ ’ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਏਦਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਮ

ਰੂਹ 'ਤੇ ਇਕ ਸ਼ਖ਼ਸ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਰਹੇਗਾ ਦੇਰ ਤਕ

ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਨੇ,

ਸ਼ਾਇਰੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇ ਕੇ ਕਾਸਾ ਕਹਿਰ ਦਾ

ਜਿਸ ਜਿਸ ਦੇ ਨੈਣੀ ਛਿੱਟ ਕਣੀਆਂ

ਮੇਰੀ ਸਰਘੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨਾਗ ਨੇ ਡਸਿਆ ਹੈ

ਸ਼ਮ੍ਹਾ ਬਲ ਰਹੀ ਹੈ ਅਦਾਵਾਂ ਦੇ ਉਹਲੇ

ਰਾਹ ਰਿਹਾ ਨਾ ਰਾਹਬਰ ਬਾਕੀ ਰਿਹਾ,

ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਜਲ ਪਰੀਆਂ ਦਾ ਘਰ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ

ਬਹੁਤ ਕਿਹੈ, ਕਿ ਏਦਾਂ ਕੁਝ ਖਿਲਰਨ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ

ਦਰਦ ਦੇ ਨੁਕ਼ਤਾ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ

ਦਰਦ ਭਿੱਜੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਹੁਣ ਭਾਰਾ ਨਾ ਕਰ