ਦਿਲ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਫੁੱਟੇ ਨੇ ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਭਾਗ ਕਦੀ ਇਉਂ ਵੀ?
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤਿਊੜੀ ਵੀ ਹੈ ਮੁਸਕਾਨ ਵੀ।
ਮੇਰੇ ਲਬਾਂ ’ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਏਦਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਮ
ਧੁਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਨ ਕੇ ਸੁਰਜੀਤ ਹੋ ਜਾਣਾ
ਅੱਖ ਦੇ ਕਸ਼ਕੌਲ ਨੂੰ ਭਰਿਆ ਨਾ ਕਰ
ਲਿਸ਼ਕ ਸੂਰਜ 'ਤੋਂ ਲਏ ਜੇਕਰ ਕਿਰਨ, ਤਿਲ ਭਰ ਲਏ
ਖ਼ੁਦ ਨੂੰ ਅਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਹੀ ਕੰਧ ਵਿਚ ਚਿਣਿਆ ਬਹੁਤ
ਡੁਬ ਗਿਆ ਜਾ ਕੇ ਜੰਗਲ 'ਚ ਸੂਰਜ ਜਦੋਂ
ਮੇਰੇ ਤਰਲੇ ਉਸ ਦੀ ਓਹੋ ਬੇ-ਰੁਖ਼ੀ
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਚੱਲ ਕੇ ਆਈ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜ਼ਰਦ ਹਵਾ
ਏਸ ਨਗਰ ਹਰ ਦਿਲ ਪੱਥਰ, ਅਖ ਗ਼ਰਜਾਂ ਮਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਏ।
ਅਜੀਬ ਸੋਚ ਦਾ ਝੱਖੜ ਸੀ, ਧੂੜ ਉਡਾ ਵੀ ਗਿਆ
ਨਵੇਂ ਹੀ ਦਰਦ ਦਿਲ ਦੇ ਮੰਚ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਸਹੁੰ ਤੇਰੀ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਸਫ਼ਰ 'ਚੋਂ, ਹੁਣ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਹੈ ਲਾਪਤਾ
ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਆਖਦੇ ਕਿ ਤੂੰ ਸੁਣਾ ਕੋਈ ਦਾਸਤਾਂ
ਹਾਲ ਦਿਲਾ ਦਾ ਜ਼ਾਲਮਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸੁਣਾਵਾਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ?
ਜਦੋਂ ਵੀ ਧੜਕਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਗ਼ਮ ਨੇ ਸਦਾ ਦਿੱਤੀ ।
ਦਿਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਲਾਂਭੇ ਹਟਾ ਕੇ
ਨਾ ਵੀ ਹੋਵਣ ਤਾਂ ਵੀ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਨੇ
ਪਰ੍ਹੇ ਹਟ ਜਾਂ ਕਦੇ ਤਸਵੀਰ ਤੇਰੀ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂ।