ਦਿਲ, ਕਲੇਜਾ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ

ਸਮੁੰਦਰੋਂ ਡੂੰਘਾ ਦਿਲ

ਨਿੱਤਰੇ ਪਾਣੀ ਦੇਖ ਕੇ ਗਿਆ ਪਿਆਸਾ ਠਹਿਰ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੰਚਲ ਹਸੀਨਾਂ ਨੂੰ, ਕੋਈ ਕੀ ਰੱਖੇ ਜੁੱਟ ਜੁੱਟ ਕੇ,

ਸਾਕੀਆ ਸਰਦਲ ਤੇਰੀ ਤੇ ਬੀਤ ਗਈ ਏ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ।

ਮੌਲਦੇ ਮੌਸਮ ਜਿਹੀ ਪੀਲੀ ਹਰੀ,

ਰਾਹ ਰਿਹਾ ਨਾ ਰਾਹਬਰ ਬਾਕੀ ਰਿਹਾ,

ਦਿਲ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਜਲ ਪਰੀਆਂ ਦਾ ਘਰ ਕਹਿੰਦੇ ਨੇ

ਲੈਣਾ ਸੀ ਪਤਾ ਮੁੜ ਕੇ

ਦਰਦ ਦੇ ਨੁਕ਼ਤਾ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ

ਮੈਨੂੰ ਬੁਝਾਵਣ ਵਾਸਤੇ, ਏਨੀ ਹਵਾ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ

ਜਿਸ ਜਲਵਾ ਤੇਰਾ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਨਜ਼ਾਰੇ ਕਿਉਂ ਢੂੰਡੇ ?

ਜਦ ਗੁਨਾਹ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣਾ ਪੈ ਗਿਆ

ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਝ ਇਸਨੂੰ, ਜੇ ਗ਼ਮ ਸੱਜਣਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਏ,

ਕੀ ਕਹਿੰਦਾਂ ਏ, ਮੇਰੇ 'ਤੇ ਇਤਬਾਰ ਨਹੀਂ

ਸਮੁੰਦਰ ਇਸ ਤੋਂ ਬੜਾ, ਹੋਰ ਵੀ ਬੜਾ ਹੋਣੈ

ਗ਼ਮਾਂ ਤਾਈਂ ਭੁਲਾਣੇ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਜਦ ਵੀ ਹੋਏ ਨੇ,

ਚਮਨ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ ਲਈ ਕਦੇ ਤਾਂ, ਬਦੋ-ਬਦੀ ਮੁਸਕਰਾਣਾ ਪੈਂਦੈ

ਆ ਦਿਲਾ ਹੋਸ਼ ਕਰੀਂ ਨਿਹੁੰ ਨ ਲਗਾਈਂ, ਵੇਖੀਂ

ਦਿਲ ਦਿਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਤੇਰਾ, ਦਿਲਦਾਰ ਬਥੇਰੇ ਨੇ

ਚਿੱਟੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰੇ ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ