ਦੁੱਖ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
(34)
ਜਿਸ ਰੁੱਤੇ ਇਹ ਚਾਨਣ ਦਾ ਫੁੱਲ ਮੋਇਆ ਹੈ ।
ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਗਦਾ ਹੈ ਉਹ, ਨਾ ਓਪਰਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਉਹ
ਜਾਚ ਮੈਨੂੰ ਆ ਗਈ।
ਪੱਤਝੜਾਂ ਦਾ ਕਾਫ਼ਲਾ,ਮਹਿਕਾਂ ਦਾ ਲਸ਼ਕਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਨਸਾਫ਼ ਦਾ ਪਰਚਮ ਝੁਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ
ਟੁੱਟਿਆ ਇਸ ਵਾਰ ਅਰਮਾਨਾਂ ’ਤੇ ਏਨਾ ਕਹਿਰ ਕਿਉਂ?
ਸਾਕੀਆ ਸਰਦਲ ਤੇਰੀ ਤੇ ਬੀਤ ਗਈ ਏ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ।
ਲੰਬਾ ਸਫ਼ਰ ਤੇ ਛਾਉਂ ਕਿਤੇ ਨਾ ਸਿਰ ’ਤੇ ਸੂਰਜ ਸੁਲਘ ਰਿਹਾ
ਸੀਮਿੰਟ, ਗਾਰਾ, ਇੱਟਾਂ, ਚੂਨਾ, ਬਣਦੇ ਪਏ ਮਕਾਨ
ਰਾਹ ਰਿਹਾ ਨਾ ਰਾਹਬਰ ਬਾਕੀ ਰਿਹਾ,
ਜੰਗਲ ਵਿੱਚੋਂ ਚੱਲ ਕੇ ਆਈ ਮੇਰੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜ਼ਰਦ ਹਵਾ
ਕਈ ਵਾਰੀ ਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਗੱਲ ਹੋਈ ।
ਨਵੇਂ ਹੀ ਦਰਦ ਦਿਲ ਦੇ ਮੰਚ 'ਤੇ ਆਉਂਦੇ ਨੇ ਸਹੁੰ ਤੇਰੀ
ਅਪਣੇ ਬਦਨ ਤੋਂ ਹਰ ਕੁਈ ਪੱਤਾ ਬਦਲ ਲਿਆ
ਕੁਝ ਕੁ ਪਲ ਮੈਂ ਵੀ ਕਦੇ ਸੀ ਵਿਚ ਹਵਾ ਦੇ ਉੱਡਿਆ
ਇਸ ਲੋਹੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ’ਚ ਜੋ ਵੀ ਵਸਦਾ ਹੈ
ਕੰਡਿਆਂ ਵਰਗੇ ਫੁੱਲ ਸਨ ਉਹ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਖਾਰ
ਕਿਸ ਕਿਸ ਬਲਾ ਤੋਂ ਆਦਮੀ, ਬਚ ਬਚ ਤੁਰੇ ਹਮੇਸ਼
ਜਦ ਗੁਨਾਹ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣਾ ਪੈ ਗਿਆ
ਇਹ ਜੋ ਡੁੱਲ੍ਹਾ ਖ਼ੂਨ, ਅਜੇ ਤਕ ਹਰਿਆ ਹੈ