ਗ਼ਜ਼ਲ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਹੁਣ ਤਾਂ ਬਸ ਏਨੀ ਕਥਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆਂ
ਯਜ਼ੀਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇਕ ਆਦਮੀ ਘਿਰਿਆ ਖੜਾ ਹੈ
ਲੋਕ ਗੁੰਬਦ ਦੇ ਵਾਂਗੂੰ ਨੇ ਖਾਮੋਸ਼ ਕਿਉਂ ।
ਮਹਿਕ ਦੀ ਲਿੱਪੀ
ਗਮਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਮੈਨੂੰ,
ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਰ ਨਗਰ ਹੁਣ ਲੋਕ ਬੰਦੂਕਾਂ ਵੀ ਖੰਜਰ ਵੀ
ਪੱਤਾ ਪੱਤਾ ਹੋ ਕੇ ਪੀਲਾ ਰੁੱਖ ਹੈ ਝੜਦਾ ਰਿਹਾ
ਮੈਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਘਿਰਿਆ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹਾਂ
ਨਾ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ ਹਿਯਾਤ ਕੋਈ, ਕਰੂਰ ਵੇਖੇ ਕੁਰਖ਼ਤ ਵੇਖੋ
ਨਾ ਮੇਰੇ ਪਾਸ ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਸੀ, ਨਾ ਉਸਦੇ ਪਾਸ ਚਿਹਰਾ ਸੀ
ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਕਰਦੈਂ ਕਮਾਲ ਕਰਦੈਂ, ਤੂੰ ਜੋ ਵੀ ਲਿਖਦੈਂ ਕਮਾਲ ਲਿਖਦੈਂ
ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਵਿਚ ਸਮਾ ਜਾਏਗਾ ਦਰਿਆ ਇਕ ਪਰਿੰਦਾ ਹੈ
ਇਸ ਨਗਰ ਵਿਚ ਦੋਸਤੀ ਨਾ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ
ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਅਪਣੇ ਨਾਮ ਦੀ ਤਖ਼ਤੀ ਉਤਾਰ
ਖ਼ੂਨ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਹੈ ਇਹ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ
ਇਹ ਘੁੱਗ ਵਸਦਾ ਨਗਰ, ਖੰਡਰ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ
ਮਾਰੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੱਟ ਹੈ ਸਾਡੇ ਯਕੀਨ ਤੇ
ਲਗਦਾ ਹੈ ਸੰਝ ਨੂੰ ਰਵੀ ਇੰਜ ਆਸਮਾਨ 'ਤੇ
ਤੇਰਿਆਂ ਨੈਣਾਂ 'ਚ ਸਰਘੀ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਸ਼ਾਮ
ਅਨੇਕਾਂ ਖ਼ਿਆਲ, ਸੌ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਦਿਲ 'ਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ