ਨਿਰਾਸ਼ਤਾ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
(24)
ਕੀ ਖ਼ਬਰ ਕਿਸਦਾ ਸੀ ਉਹ ਮੇਰਾ ਸੀ ਜਾਂ ਤੇਰਾ ਬਦਨ
ਬੂੰਦ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹੈ, ਇਸ’ਚੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਖ ਲੈ
ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦਾ ਤਨ ਲੈ ਕੇ ਜੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ’ਚ ਆਉਗੇ
ਜੇ ਸਦਮਾ ਹੈ ਕੋਈ ਹੁੰਦਾ, ਨਹੀਂ ਉਹ ਬੇ-ਵਜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ
ਸ਼ਾਇਰੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇ ਕੇ ਕਾਸਾ ਕਹਿਰ ਦਾ
ਮਨ ਦੀ ਬਿਰਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਕਦੋਂ ਇਕਾਗਰ ਹੈ?
ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਗਰਾਂ ਅੱਜ ਕੱਲ੍ਹ ਉਤਰਦੀ ਸ਼ਾਮ ਲਿਖ
ਤੇਰੇ ਵਾਅਦੇ ਤਾਂ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸੀ ਪਰ ਕੀ ਪਤਾ
ਅੱਥਰੂ ਬਣ, ਸੁੱਕ ਜਾਂ ਕਿਉਂ ਅੱਖ ਦੇ ਅਰਮਾਨ ਵਾਂਗ?
ਕੁਝ ਕੁ ਪਲ ਮੈਂ ਵੀ ਕਦੇ ਸੀ ਵਿਚ ਹਵਾ ਦੇ ਉੱਡਿਆ
ਮੇਰੀ ਰੁਸਵਾਈ ਕਹੋ ਯਾ ਮੇਰੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਕਹੋ
ਚਾਹਿਆ ਸੀ ਰਹੇਗਾ ਜੋ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਬਣ ਕੇ
ਰੋਕ ਹੁਣ ਦੀਵਾਰ ਦੀ, ਦੀਦਾਰ ਦਾ ਮਸਲਾ ਨਹੀਂ
ਦਵੇ ਤਖ਼ਲੀਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਦਾ ਈਮਾਨ ਮਿੱਟੀ ਦਾ
ਡੁੱਬਿਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਇਸ ਕਦਰ ਤੇਰੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿਚ
ਇਹ ਜੋ ਡੁੱਲ੍ਹਾ ਖ਼ੂਨ, ਅਜੇ ਤਕ ਹਰਿਆ ਹੈ
ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬਲ਼ਦੀ ਚਿਖਾ’ਤੇ ਲਾਸ਼ ਅਪਣੀ ਧਰ ਗਿਆ
ਗ਼ਮ ਦਾ ਨੁਕਤਾ ਵੀ ਕਲਾ ਦਾ ਸੁਹਜ ਹੈ ਕਾਮਿਲ ਜਿਹਾ
ਤੇਰੇ ਬੋਲਾਂ ਦੀ ਕਿਣਮਿਣ ਬੇਵਕਤ ਬਰਸਾਤ ਵਰਗੀ ਹੈ।
ਦਿਨ ਸਮੇਂ ਜੋ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਸੀ ਅੰਦਰ ਲੁਕ ਗਿਆ