ਪਟਿਆਲਾ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
(17)
ਜਿਸ ਰੁੱਤੇ ਇਹ ਚਾਨਣ ਦਾ ਫੁੱਲ ਮੋਇਆ ਹੈ ।
ਜਿਹੜਾ ਛਿਣ ਲੰਘ ਜਾਂਦੈ,ਉਹ ਕਦੇ ਅਪਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਟੁੱਟਿਆ ਇਸ ਵਾਰ ਅਰਮਾਨਾਂ ’ਤੇ ਏਨਾ ਕਹਿਰ ਕਿਉਂ?
ਲੰਬਾ ਸਫ਼ਰ ਤੇ ਛਾਉਂ ਕਿਤੇ ਨਾ ਸਿਰ ’ਤੇ ਸੂਰਜ ਸੁਲਘ ਰਿਹਾ
ਕਿਉਂ ਹਵਾ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਹੈ ਕਿਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ ਮੈਂ
ਦਰਦ ਦੇ ਨੁਕ਼ਤਾ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ
ਇਕਲਾਪੇ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਉੱਤੇ ਜਦ ਉਤਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮ।
ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਰਤਿਆ।
ਹਰ ਵਾਰੀ ਤੂੰ ਆਪ ਬੁਲਾਏਂ,
ਕੁਝ ਕੁ ਪਲ ਮੈਂ ਵੀ ਕਦੇ ਸੀ ਵਿਚ ਹਵਾ ਦੇ ਉੱਡਿਆ
ਬਿਨ ਹੁੰਗਾਰੇ ਬਾਤ ਦਾ ਸੰਤਾਪ ਇਉਂ ਝਲਦਾ ਰਹਾਂ
ਅੱਜ ਇਉਂ ਤੱਕਿਆ ਕਿਸੇ,ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਤੱਕਿਆ ਨ ਸੀ
ਜਾਮ ਨੂੰ ਟਕਰਾਉਣ ਦਾ ਚਾਅ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਭੇਤ ਨਹੀਂ ਇਹ ਲੋਕੀ ਕਿਸ ਦਿਨ ਜਾਗਣਗੇ
ਚਿੱਟੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰੇ ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ
ਪੀ ਲਈਦੇ ਨੇ ਹੰਝੂ ਦਰਦ ਹੰਢਾ ਲਈਦਾ ।
ਜਦ ਕਦੇ ਵੀ ਅਰਸ਼ੀਂ ਤਾਰਾ ਟੁੱਟਿਆ