ਪਿਆਰ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
(40)
ਨਕਸ਼ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਗਵਾਚੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਤਾਮੀਰ ਵਿਚ
ਜਾਚ ਮੈਨੂੰ ਆ ਗਈ।
ਪੱਤਝੜਾਂ ਦਾ ਕਾਫ਼ਲਾ,ਮਹਿਕਾਂ ਦਾ ਲਸ਼ਕਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬੂੰਦ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹੈ, ਇਸ’ਚੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਖ ਲੈ
ਸੂਰਜ ਅਪਣੇ ਸੱਜਰੇ, ਸੂਹੇ ਖ਼ੂਨ 'ਚ ਨ੍ਹਾਤਾ ਸ਼ਾਮ ਢਲੇ।
ਹਰਿੱਕ ਦੀਵਾਰ ਸੰਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਯਾਰੋ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣਾ |
ਸ਼ਾਇਰੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇ ਕੇ ਕਾਸਾ ਕਹਿਰ ਦਾ
ਲੈਣਾ ਸੀ ਪਤਾ ਮੁੜ ਕੇ
ਖਲੋਵਣ ਔਕੜਾਂ ਲੱਖਾਂ ਮੇਰੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਅੜ ਅੜ ਕੇ
ਏਧਰ ਓਧਰ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਜ਼ਬਾਨੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਸ਼ਬਦੋ, ਬਿਨੈ ਦਾ ਰੂਪ ਪਲਟਾੳ
ਕ਼ਤਰਾ-ਕ਼ਤਰਾ ਮੂੰਹ 'ਚ ਅਪਣੇ ਜ਼ਹਿਰ ਟਪਕਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।
ਜਿਸ ਜਲਵਾ ਤੇਰਾ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਨਜ਼ਾਰੇ ਕਿਉਂ ਢੂੰਡੇ ?
ਆ ਮਿਲੀਏ ਫਿਰ ਚਿਰੀਂ ਵਿਛੁੰਨੇ
ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ, ਅਕ਼ਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਾਏ ਨੇ,
ਯਾਰ ਜਦ ਬਹਿ ਕੇ ਤਿਕਾਲੀਂ ਖ਼ਾਬ ਬੁਣਿਆ ਕਰਨਗੇ
ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਝ ਇਸਨੂੰ, ਜੇ ਗ਼ਮ ਸੱਜਣਾਂ ਤੋਂ ਮਿਲਦਾ ਏ,
ਮੇਰੇ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜਾ ਅੰਦਰ ਰਲ਼ਿਆ ਦਰਦ ਜ਼ਮਾਨੇ ਦਾ
ਰੂਹ ਤੇ ਸਰੀਰ
ਪਹਿਲੇ ਵੇਲੇ ਤਾਰਾ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਖ਼ਬਰੇ ਕੀ ਕਹਿ ਜਾਂਦਾ ਏ?