ਪਿਆਰ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਪਿਆਰ ਇਕ ਸਦੀਵੀ ਅਹਿਸਾਸ।
ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਇਨਸਾਨ ਕਈ ਮਰਹਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਗੁਜ਼ਰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਵਸਲ ਦੀਆਂ ਠੰਡੀਆਂ ਫ਼ੁਹਾਰਾਂ ਤੇ ਕਦੇ ਹਿਜਰ ਦੀਆਂ ਤੱਤੀਆਂ ਲੋਆਂ। ਪਿਆਰ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਸ਼ਿੱਦਤ ਦੇ ਮੁਕ਼ਾਮ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕਦੇ ਇਲਾਹੀ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ਼ ਜੋੜਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਬਗ਼ਾਵਤ ਕਰਨ ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਪਿਆਰ ਦੇ ਵੱਖੋ-ਵੱਖ ਰੰਗ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਇਹ ਰਚਨਾਵਾਂ।
ਨਕਸ਼ ਜਾਂਦੇ ਨੇ ਗਵਾਚੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਤਾਮੀਰ ਵਿਚ
ਜਾਚ ਮੈਨੂੰ ਆ ਗਈ।
ਪੱਤਝੜਾਂ ਦਾ ਕਾਫ਼ਲਾ,ਮਹਿਕਾਂ ਦਾ ਲਸ਼ਕਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬੂੰਦ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹੈ, ਇਸ’ਚੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਖ ਲੈ
ਸੂਰਜ ਅਪਣੇ ਸੱਜਰੇ, ਸੂਹੇ ਖ਼ੂਨ 'ਚ ਨ੍ਹਾਤਾ ਸ਼ਾਮ ਢਲੇ।
ਹਰਿੱਕ ਦੀਵਾਰ ਸੰਗ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ ਯਾਰੋ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣਾ |
ਸ਼ਾਇਰੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇ ਕੇ ਕਾਸਾ ਕਹਿਰ ਦਾ
ਜਿਸ ਜਿਸ ਦੇ ਨੈਣੀ ਛਿੱਟ ਕਣੀਆਂ
ਲੈਣਾ ਸੀ ਪਤਾ ਮੁੜ ਕੇ
ਖਲੋਵਣ ਔਕੜਾਂ ਲੱਖਾਂ ਮੇਰੇ ਰਾਹਾਂ 'ਤੇ ਅੜ ਅੜ ਕੇ
ਏਧਰ ਓਧਰ ਭਟਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ
ਤੈਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਮੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹਾਲੇ ਵੀ
ਝਿਜਕਦਾ ਮੈਂ ਵੀ ਰਿਹਾ ਉਹ ਵੀ ਕੁਝ ਸੰਗਦੇ ਰਹੇ
ਜ਼ਬਾਨੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਸ਼ਬਦੋ, ਬਿਨੈ ਦਾ ਰੂਪ ਪਲਟਾੳ
ਕ਼ਤਰਾ-ਕ਼ਤਰਾ ਮੂੰਹ 'ਚ ਅਪਣੇ ਜ਼ਹਿਰ ਟਪਕਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।
ਜਿਸ ਜਲਵਾ ਤੇਰਾ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਉਹ ਹੋਰ ਨਜ਼ਾਰੇ ਕਿਉਂ ਢੂੰਡੇ ?
ਮੈਂ ਗ਼ਮਾਂ ਦੇ ਰਾਣੀ-ਹਾਰ ਵਿੱਚ
ਆ ਮਿਲੀਏ ਫਿਰ ਚਿਰੀਂ ਵਿਛੁੰਨੇ
ਅਸੀਂ ਦੁਨੀਆ 'ਚ ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ, ਅਕ਼ਲ ਦੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਾਏ ਨੇ,
ਯਾਰ ਜਦ ਬਹਿ ਕੇ ਤਿਕਾਲੀਂ ਖ਼ਾਬ ਬੁਣਿਆ ਕਰਨਗੇ