ਰੂਹ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਫੁੱਟੇ ਨੇ ਉਮੀਦਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਭਾਗ ਕਦੀ ਇਉਂ ਵੀ?
ਬੂੰਦ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹੈ, ਇਸ’ਚੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਖ ਲੈ
ਕਿਤੇ ਗਾਨੀ ਦੀ ਚਰਚਾ ਸੀ , ਕਿਤੇ ਝਾਂਜਰ ਦੀ ਫੱਬਤ ਸੀ
ਹੋਇਆ ਹਾਂ ਸੰਗਸਾਰ, ਤੇ ਟੁੱਟਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਮੈਂ ।
ਘਰ ਘਰ ਵਿਚ ਹਨ੍ਹੇਰਾ ਹੈ
ਨ ਕਿਸੇ ਘਰੋਂ ਹੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ,
ਤੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਿਭਾਈ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਿਭਾਈ।
ਮੈਂ ਆਪੇ ਸਮਝ ਲਾਂਗਾ ਪੈਰ ਆਪਣਾ ਧਰਦਿਆਂ ਅੰਦਰ
ਅਪਣੇ ਸਾਏ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖਰ ਜਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ,
ਰੂਹ ਨੂੰ ਚੁਪ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਤੋਂ ਸੁਰਖ਼ਰੂ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ਹਿਰ 'ਚ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲਦਿਆਂ ਹੀ ਢਲ ਜਾਣੀ ਤਰਕਾਲ
ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਰਕੇ ਯਤਨ ਹਜ਼ਾਰ
ਹੋ ਗਈ ਐਸੀ ਵੀ ਸਾਥੋਂ ਕੀ ਖ਼ਤਾ
ਚਾਂਦੀ ਦੀ ਡਲੀ ਬਣ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਰੂਹ’ਚ ਡਲ੍ਹਕੀ