ਸਬਰ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ

ਕਰ ਸਦਾ ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਭਰਦੇ ਹੀ ਰਹੇ

ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਦਏਗਾ ਕੌਣ ?

ਨਿੱਤਰੇ ਪਾਣੀ ਦੇਖ ਕੇ ਗਿਆ ਪਿਆਸਾ ਠਹਿਰ

ਮੌਲਦੇ ਮੌਸਮ ਜਿਹੀ ਪੀਲੀ ਹਰੀ,

ਚਾਂਹਦੇ ਨੇ ਉਹ ਕਿ ਰਹਿਣ ਇਹ ’ਨ੍ਹੇਰੇ ਸਵੇਰ ਤੀਕ