ਸਮਾਂ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਜਿਹੜਾ ਛਿਣ ਲੰਘ ਜਾਂਦੈ,ਉਹ ਕਦੇ ਅਪਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜਦ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਵਿਚ ਗਾਵੇ ਬੁੱਢਾ ਰੁੱਖ
ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦਾ ਤਨ ਲੈ ਕੇ ਜੇ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ’ਚ ਆਉਗੇ
ਅੱਖ ਦੇ ਕਸ਼ਕੌਲ ਨੂੰ ਭਰਿਆ ਨਾ ਕਰ
ਗਿਆ, ਉਹ ਪਲ ਲਈ, ਰੋ ਰੋ ਤੂੰ ਕੀਤੇ ਹਾਲ ਮੰਦੇ ਨੇ,
ਆ ਮਿਲੀਏ ਫਿਰ ਚਿਰੀਂ ਵਿਛੁੰਨੇ
ਭੇਤ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਛੁਪਾਏ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਯਾਦ ਨੇ
ਜੋ ਤੇਰੇ ਗ਼ਮ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਸ ਕੇ ਸਹਾਰ ਲੈਂਦੇ ਨੇ
ਬਰਫ਼ ਲੱਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਸੀ ਹੁਣੇ ਚਲਦੀ ਹਵਾ
ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੌਫ਼ ਬਹੁਤ ਨੇ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਆਸ ਵੀ ਹੈ
ਲੰਮੀ ਔੜ, ਉਦਾਸੀ, ਪਤਝੜ ਠੱਕਾ ਤੇ ਕੋਰਾ ਵੀ ਹੈ
ਕਦੇ ਚਿੰਤਨ, ਕਦੇ ਚਰਚਾ, ਕਦੇ ਚਰਚਾ 'ਤੇ ਚਰਚਾ ਹੈ ।
ਅੱਗ ਦੇ ਦਰਿਆ ਅੰਦਰ ਡੁੱਬ ਕੇ ਜਦ ਵੀ ਬਾਹਰ ਆਏ ਹਾਂ।
ਮੈਂ ਲਿਆਉ ਕਿ ਵਕ਼ਤ ਥੋਹੜਾ ਹੈ ।