ਸਮੁੰਦਰ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਡੁੱਬਦਾ ਸੂਰਜ ਹਾਂ ਤੇ ਹੈ ਮੇਰਾ ਸਮੁੰਦਰ ਬੜੀ ਦੂਰ
ਫੇਰ ਕੀ ਮਜਬੂਰ ਜੇ ਹੋਣਾ ਪਿਐ ਪਰਵਾਸ ’ਤੇ
ਪੱਤਝੜਾਂ ਦਾ ਕਾਫ਼ਲਾ,ਮਹਿਕਾਂ ਦਾ ਲਸ਼ਕਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਹ ਨਾ ਹੀ ਗੀਤ ਨੇ, ਨਾ ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ ਨੇ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਜ਼ਮਾਂ ਨੇ
ਸਾਇਆ ਸਾਇਆ ਕੂਕ ਰਹੇ ਹਾਂ
ਰਾਖ਼ ਕਿਰੇਗੀ ਮਾਂਗ ’ਚ ਇਕ ਚਮਕਾਰੇ ਨਾਲ।
ਰਾਤ ਭਰ ਸੂਰਜ ਮਘਾਈ ਰੱਖਿਆ
ਸਮੁੰਦਰ ਇਸ ਤੋਂ ਬੜਾ, ਹੋਰ ਵੀ ਬੜਾ ਹੋਣੈ
ਲੁਟਾਈ ਅਣਖ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਨਜ਼ਰਾਨਿਆਂ ਉੱਪਰ !
ਅਸਹਿ ਇਕਾਂਤ ਵੀ ਹੈ, ਹੁੱਟ ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਵੀ