ਸੰਘਰਸ਼ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
(20)
ਕਰ ਸਦਾ ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਭਰਦੇ ਹੀ ਰਹੇ
ਦਰਿਆ’ਚ ਇਹ ਜੋ ਉੱਠ ਰਹੇ ਨੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਜਿਹੇ
ਬਚਪਨ 'ਚ ਗੁੰਮ ਗਿਆ ਸੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਖ਼ਾਬ ਕੋਈ
ਸ਼ਾਇਰੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇ ਕੇ ਕਾਸਾ ਕਹਿਰ ਦਾ
ਕਿਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨੇ ਕਿਤੇ ਨੇ ਘਟਾਵਾਂ
ਕਦੀ ਹੱਕ ਦਾ ਪੰਛੀ ਜੇ ਪਰ ਤੋਲਦਾ ਹੈ
’ਨ੍ਹੇਰੀਆਂ ਤੇ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਝੰਬਿਆ
ਇਹ ਦੋਸ਼ ਬਿਰਖ ਦੇ ਸਿਰ ਕੀ ਧਰ ਰਹੇ ਨੇ ਪੱਤੇ
ਜਦ ਵੀਰਾਨ ਘਰਾਂ ਦੀਆਂ ਛੱਤਾਂ ’ਤੇ ਸੌਂ ਜਾਂਦੀ ਛਾਂ
ਕਿਸ ਕਿਸ ਬਲਾ ਤੋਂ ਆਦਮੀ, ਬਚ ਬਚ ਤੁਰੇ ਹਮੇਸ਼
ਜਦ ਗੁਨਾਹ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣਾ ਪੈ ਗਿਆ
ਚਾਂਹਦੇ ਨੇ ਉਹ ਕਿ ਰਹਿਣ ਇਹ ’ਨ੍ਹੇਰੇ ਸਵੇਰ ਤੀਕ
ਕਿਸੇ ਹਿੰਦਸੇ ਇਕਲੇ ਦਾ, ਕੋਈ ਹਾਸਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ
ਖਿੜਦਾ ਹੈ ਰੰਗ ਪਿਆਰ ਦਾ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸਹੇਲ ਨਾਲ਼
ਕਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਰੱਥ ’ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ
ਅੱਗ ਦੇ ਦਰਿਆ ਅੰਦਰ ਡੁੱਬ ਕੇ ਜਦ ਵੀ ਬਾਹਰ ਆਏ ਹਾਂ।
ਦਿਲ ਜਲੇਗਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਇਸ ਦੀ ਰਹੇਗੀ ਦੇਰ ਤੱਕ
ਮੈਂ ਬਿਨਾ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਜੀ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਦੋਸਤੋ
ਸ਼ੀਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਕੈਦ ਹੋਈ ਰੌਸ਼ਨੀ
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਐਨਾ ਸੱਨਾਟਾ ਹੈ, ਕੰਬਦੀ ਹੈ ਤਨਹਾਈ ਵੀ