ਸੁਪਨਾ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
(21)
ਤੇਰੇ ਵਾਅਦੇ ਤਾਂ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸੀ ਪਰ ਕੀ ਪਤਾ
’ਨ੍ਹੇਰੀਆਂ ਤੇ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਝੰਬਿਆ
ਕ਼ਤਰਾ-ਕ਼ਤਰਾ ਮੂੰਹ 'ਚ ਅਪਣੇ ਜ਼ਹਿਰ ਟਪਕਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।
ਉਸ ਦੇ ਪੱਲੇ ਕੱਚੇ ਧਾਗੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਾਵੇ ਹਨ
ਉਮਰ ਅਜਾਈਂ ਸੁਪਨਿਆਂ ਵਿਚ ਗਾਲਦੇ ਹੋ
ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਭਰ ਇਉਂ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਹੋਣਗੇ
ਆਪਣੇ ਪਰਛਾਵੇਂ ਦੀ ਬੇੜੀ ਵਿਚ ਖਲੋ ਕੇ
ਭੇਤ ਹਨ ਜਿਹੜੇ ਛੁਪਾਏ ਦਿਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਯਾਦ ਨੇ
ਸੁਗੰਧ ਜਾਣ ਕੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਫੁੱਲ ਦੀ ਮੈਨੂੰ
ਬਰਫ਼ ਲੱਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਸੀ ਹੁਣੇ ਚਲਦੀ ਹਵਾ
ਅਸਾਡੇ ਖ਼ਾਬ ਹੀ ਸਨ ਜਾਣਾ ਏਂ ਇਕ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਤਕ।
ਡੁੱਬਿਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਇਸ ਕਦਰ ਤੇਰੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿਚ
ਮਨ ਮਰਜ਼ੀ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਬੁਣਦਿਆਂ ਚਿਰ ਤਾਂ ਲਗਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬਲ਼ਦੀ ਚਿਖਾ’ਤੇ ਲਾਸ਼ ਅਪਣੀ ਧਰ ਗਿਆ
ਕੁਝ ਦਰਦ ਖ਼ਜ਼ਾਂ ਦੇ ਦਾਮਨ ਵਿਚ
ਮੈਂ ਮਸ਼ੀਨਾਂ ਦੇ ਪਤੇ 'ਤੇ ਧੜਕਣਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਤ ਲਿਖੇ
ਜਾਮ ਨੂੰ ਟਕਰਾਉਣ ਦਾ ਚਾਅ ਹੀ ਰਿਹਾ।
ਵੱਟ ਖਾ ਲਏ ਮੱਥੇ ਤੇ, ਅਜ ਸੁਣ ਕੇ ਗਿਲਾ ਸਾਥੋਂ ।
ਧੁੰਦ ਵਿਚ ਕੁਹਰੇ 'ਚ ਤੇਰਾ ਨਾਂ ਲਿਖਾਂ ?
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਰਦ ਨੂੰ