ਤਨਹਾਈ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਹੱਸ ਕੇ ਅਪਣਾ ਘੁੰਡ ਚਾ ਦੇਂਦਾ ਏ ਕੌਣ
ਸਾਇਆ ਸਾਇਆ ਕੂਕ ਰਹੇ ਹਾਂ
ਦਰਦ ਭਿੱਜੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਹੁਣ ਭਾਰਾ ਨਾ ਕਰ
ਕ਼ਤਰਾ-ਕ਼ਤਰਾ ਮੂੰਹ 'ਚ ਅਪਣੇ ਜ਼ਹਿਰ ਟਪਕਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ।
ਇਸ਼ਕ ਦੀ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਪਣਾ ਅਤੇ ਪਰਾਇਆ ਪੱਥਰ
ਜਿਸ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਬੇਵਸੀ ਤੇ ਸੋਚ ਦਾ ਪਹਿਰਾ ਨਾ ਸੀ
ਪਰ੍ਹੇ ਹਟ ਜਾਂ ਕਦੇ ਤਸਵੀਰ ਤੇਰੀ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂ।
ਲੰਮੀ ਔੜ, ਉਦਾਸੀ, ਪਤਝੜ ਠੱਕਾ ਤੇ ਕੋਰਾ ਵੀ ਹੈ
ਅੱਜ ਇਉਂ ਤੱਕਿਆ ਕਿਸੇ,ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਤੱਕਿਆ ਨ ਸੀ
ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਸੀ ਕਿਤੇ ਚਾਨਣ ਜ਼ਰਾ ਨਾ ਸੀ
ਤੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਿਭਾਈ ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਪ੍ਰੀਤ ਨਿਭਾਈ।
ਤਿੜਕੇ ਸੁਪਨੇ, ਬਿਖੜੇ ਪੈਂਡੇ, ਯਾਦਾਂ ਤੇ ਤਨਹਾਈਆਂ
ਅਪਣੇ ਸਾਏ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਖਰ ਜਾਵਾਂਗਾ ਮੈਂ,
ਸ਼ਾਮ ਢਲੀ ਇਕ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਾ ਚੜ੍ਹਿਆ ਇਕ ਤਨਹਾਈ ਦਾ
ਧੁੱਪ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿਚ ਬਹਿ ਕੇ ਕੱਟ ਲਈ ਸਰਦੀ ਦੀ ਦੋਪਹਿਰ।
ਡੁੱਬ ਕੇ ਅਪਣੇ ਲਹੂ ਵਿਚ ਮਾਣ ਕੇ ਤਨਹਾਈ ਨੂੰ
ਝੀਲ ਦੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਵੀ ਦੇਖਿਆ
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਐਨਾ ਸੱਨਾਟਾ ਹੈ, ਕੰਬਦੀ ਹੈ ਤਨਹਾਈ ਵੀ