ਉਦਾਸੀ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਕਰ ਸਦਾ ਸਾਹਾਂ ਦੇ ਭਰਦੇ ਹੀ ਰਹੇ
ਕਿਉਂ ਹਵਾ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਹੈ ਕਿਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਬੈਠਾ ਹਾਂ ਮੈਂ
ਗੀਤ ਗ਼ਮ ਦੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਾਉਂਦੀ ਰਹੀ।
ਜਿਸ ਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਬੇਵਸੀ ਤੇ ਸੋਚ ਦਾ ਪਹਿਰਾ ਨਾ ਸੀ
ਚਾਹਿਆ ਸੀ ਰਹੇਗਾ ਜੋ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਬਣ ਕੇ
ਨਾਗ ਲੋੜਾਂ ਦਾ ਪਿਆ ਹਰ ਗੱਲ 'ਚ ਹੈ
ਸ਼ਜਰ, ਸ਼ਾਖ਼ਾਂ ਦੇ ਪੱਤੇ ਟੁੱਟ ਰਹੇ ਨੇ
ਕੁਝ ਦਰਦ ਖ਼ਜ਼ਾਂ ਦੇ ਦਾਮਨ ਵਿਚ
ਸਾਕ਼ੀ
ਰੋਗ ਜਾਣੇ ਜੋ ਉਹ ਵੈਦਗੀ ਹੁਣ ਨਹੀਂ
ਸੁਬਹ ਦਾ ਭੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜਦ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਆਏਗਾ
ਕਲ੍ਹ ਤਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਖ਼ਾਬ ਸੁਨਹਿਰੇ
ਬਣੇ ਜਦ ਖ਼ਾਬ ਅੰਬਰ ਦਾ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਵਫ਼ਾ ਵੇਖੀ