ਯਾਦ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
(48)
ਜਿਸ ਰੁੱਤੇ ਇਹ ਚਾਨਣ ਦਾ ਫੁੱਲ ਮੋਇਆ ਹੈ ।
ਹਰ ਯਾਦ ਹੈ ਉਨੀਂਦੀ ਹਰ ਆਰਜ਼ੂ ਪਿਆਸੀ
ਸਾਰਾ ਹੀ ਰਸ ਚੂਸ ਲਿਆ ਜਦ ਮੌਸਮ ਨੇ
ਖਿਆਲਾਂ ਵਿਚ ਤੇਰੇ ਜਲਵੇ, ਜਦੋਂ ਰਾਤਾਂ ਨੂੰ ਨੱਚਦੇ ਨੇ,
ਸੂਰਜ ਅਪਣੇ ਸੱਜਰੇ, ਸੂਹੇ ਖ਼ੂਨ 'ਚ ਨ੍ਹਾਤਾ ਸ਼ਾਮ ਢਲੇ।
ਰੂਹ 'ਤੇ ਇਕ ਸ਼ਖ਼ਸ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਰਹੇਗਾ ਦੇਰ ਤਕ
ਅੱਖ ਦੇ ਕਸ਼ਕੌਲ ਨੂੰ ਭਰਿਆ ਨਾ ਕਰ
ਲਿਸ਼ਕ ਸੂਰਜ 'ਤੋਂ ਲਏ ਜੇਕਰ ਕਿਰਨ, ਤਿਲ ਭਰ ਲਏ
ਸ਼ਾਇਰੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥੀਂ ਦੇ ਕੇ ਕਾਸਾ ਕਹਿਰ ਦਾ
ਕਿਤੇ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨੇ ਕਿਤੇ ਨੇ ਘਟਾਵਾਂ
ਦਰਦ ਦੇ ਨੁਕ਼ਤਾ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ
ਕਿਸੇ ਦੇ ਰਹਿਮ’ਤੇ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਨੂੰ ਮਰ ਗਏ ਹੁੰਦੇ
ਅਪਣਾ ਰਿਹਾ ਨਾ ਫ਼ਿਕਰ, ਨਾ ਘਰ ਦਾ ਸੀ ਕੁਝ ਖ਼ਿਆਲ
ਤੇਰੇ ਵਾਅਦੇ ਤਾਂ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸੀ ਪਰ ਕੀ ਪਤਾ
ਇਕਲਾਪੇ ਦੇ ਖੰਭਾਂ ਉੱਤੇ ਜਦ ਉਤਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮ।
ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਪਣੇ ਘਰ ਨੂੰ ਪਰਤਿਆ।
ਕਦੇ ਇਹ ਜਿੰਦੜੀ ਪਰਬਤ ਹੁੰਦੀ, ਕਦੇ ਬਣੇ ਜਲ ਧਾਰਾ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਪਹਿਰ ਦੇ ਤੜਕੇ
ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਦਰਦ ਹੁਣ ਭੁਲਿਆ ਰਹੇਗਾ ਦੇਰ ਤੱਕ
ਹੰਸ ਜਿਹੜੇ ਕਹਿਕਸ਼ਾਂ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ 'ਤੇ ਲਹਿਣਗੇ