ਅਜਾਇਬ ਚਿੱਤਰਕਾਰ

ਅੱਥਰੂ ਬਣ, ਸੁੱਕ ਜਾਂ ਕਿਉਂ ਅੱਖ ਦੇ ਅਰਮਾਨ ਵਾਂਗ?

ਬੂੰਦ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹੈ, ਇਸ’ਚੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਖ ਲੈ

ਚਾਂਹਦੇ ਨੇ ਉਹ ਕਿ ਰਹਿਣ ਇਹ ’ਨ੍ਹੇਰੇ ਸਵੇਰ ਤੀਕ

ਦਵੇ ਤਖ਼ਲੀਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਦਾ ਈਮਾਨ ਮਿੱਟੀ ਦਾ

ਦਿਲ ਜਲੇਗਾ ਰੌਸ਼ਨੀ ਇਸ ਦੀ ਰਹੇਗੀ ਦੇਰ ਤੱਕ

ਗ਼ਮ ਦਾ ਨੁਕਤਾ ਵੀ ਕਲਾ ਦਾ ਸੁਹਜ ਹੈ ਕਾਮਿਲ ਜਿਹਾ

ਜੇ ਸਦਮਾ ਹੈ ਕੋਈ ਹੁੰਦਾ, ਨਹੀਂ ਉਹ ਬੇ-ਵਜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ

ਖਿੜਦਾ ਹੈ ਰੰਗ ਪਿਆਰ ਦਾ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸਹੇਲ ਨਾਲ਼

ਕਿਸ ਕਿਸ ਬਲਾ ਤੋਂ ਆਦਮੀ, ਬਚ ਬਚ ਤੁਰੇ ਹਮੇਸ਼

ਮੇਰੀ ਰੁਸਵਾਈ ਕਹੋ ਯਾ ਮੇਰੀ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਕਹੋ

ਰੋਕ ਹੁਣ ਦੀਵਾਰ ਦੀ, ਦੀਦਾਰ ਦਾ ਮਸਲਾ ਨਹੀਂ

ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬਲ਼ਦੀ ਚਿਖਾ’ਤੇ ਲਾਸ਼ ਅਪਣੀ ਧਰ ਗਿਆ

ਉਹ ਮੁਸਕਾਨ ਸੀ, ਜਾਂ ਨਗ਼ਮਾ ਜਾਂ ਨੂਰ ਦਾ ਚਸ਼ਮਾ ਸੀ,