Ghazal 32
aapaan taan bas aapNe dukh sukh sahij subhaaa haan kol rahe
adhuure rahi gae chaavaan nuun hass ke Taal chhaDDaange
agg hai, paaNii hai, ih aakaash hai jaan pauN hai
ajj vii kaT sakiaa naa moh daa jaal te harnaa piaa
asiin apNii shanaaKHat bhiiD de andar guaa aae
asiin dil chhaDD gae hoiie ajehaa vii nahiin lagdaa
bigaanii juuh 'cha suuraj labhadiaan hii shaam Dhal jaaNii
'chann asmaan 'cha kambdaa, dekh Gazab daa khelh
dharat naa aakaash kidhre jal nazar aaundaa nahiin
dil 'cha je ahisaas dii shiddat nahiin halchal nahiin
e ajj vii kaT sakiaa naa moh daa jaal te harnaa piaa
fasiilaan kol bhaaven darad apNaa pholdaa hove
ghar dii haalat dekh ke, bhull ke rangle KHaab
ik tuufaan samundar vich hai
jhiilaan tiikar pahunchadiaan tehaan de arth guaach gae
kade paiDaan 'te hundaa sii baDaa hii maaN raahaan nuun
KHud nuun hii aavaaz je maarengaa pal bhar vaaste
kise barsaat daa ikko talaaa vich bhar giaa paaNii
kiven maasuum diive rahiNge jagde gharaan andar
koii saazish chuphere machaldii rahii
maatam, judaaii, chiiKH, rudan, sek, zalzale
mahikaan ton mahiruum dilaan nuun
main aatmaa te badan vichaale
main inhaan bejaan safiaan te jo akkhar likh rihaa haan
manniaa duur tiikar hai viiraanagii
safar vich KHaahishaan anusaar naa suuraj gatii badle
sandlii baaGaan nuun saaDii bhaal vich naa chhaanNaa
shor vich KHaamoshiiaan vich kis jaghaa naa DhuunDiaa
sochaan andar uDde parchhaaven dii bukkal maar laii
sulaghdii raat hai pher vii aas hai
tere ambar 'cha mainuun parinde nuun taan
udaas naGmaa hai pesh mere