ਦੋਹੜੇ 34
ਆ ਸਜਣ ਮਨ ਨਾਮੁ ਖ਼ੁਦਾ ਦਾ ਖੁਲੀ ਮੌਸਮ ਚੇਤ ਬਹਾਰਾਂ ॥
ਬਾਗ਼ ਤੈਂਡੇ ਦਾ ਸੰਗਤਰਾ ਹੋਵਾਂ ਮੈਂ ਤਾ ਸ਼ਾਮੋਂ ਤਰੋੜ ਕੇ ਨੀਵਾਂ ॥
ਬੈਠ (ਭੱਠ) ਪਿਆ ਸੂਰਮਾ ਸੁਰਖੀ ਕੱਜਲਾ ਬੱਠ ਪਿਆ ਹਾਰ ਸੰਗਾਰੇ ॥
ਬੱਠ ਪਈ ਸੁਰਖ਼ੀ ਬੱਠ ਪਿਆ ਕੱਜਲਾ ਬੈਠ ਪਿਆ ਹਾਰ ਸਿੰਗਾਰੇ ॥
ਦਰਦਾਂ ਮਾਰੀ ਰੋ ਰੋ ਹਾਰੀ ਨਹੀਂ ਪਏ ਆਂਦੇ ਦੋਸਤ ਦਿਲੇਂਦੇ ॥
ਦਿਲਬਰ ਆਵੇ ਚਾ ਗੱਲ ਲਾਵੇ ਮੁੱਠੀ ਹਰਦਮ ਮੰਗਦੀ ਦੁਆਈਂ ॥
ਘਰ ਘਰ ਦੇ ਵਿੱਚ ਧੁੰਮਾਂ ਪਈਆਂ ਹੁਸਨ ਰੰਝੇਟੇ ਯਾਦਰ ਦੀਆਂ।
ਹਰ ਵੇਲੇ ਤਾਂਘ ਦਿਲਬਰ ਦੀ ਰੋ ਰੋ ਕਾਗ ਉਡਾਰਾਂ।
ਹਰ ਵੇਲੇ ਤਾਂਘ ਦਿਲਬਰ ਦੀ ਰੋ ਰੋ ਕਾਗ ਉਡਾਰਾਂ ॥
ਇਸ਼ਕ ਮਜਾਜੀ ਨੂਰ ਹਜਾਜ਼ੀ ਬੋਸ ਕਨਾਰ ਦੇ ਤਮੀਂ ਬਿਆ ਕਿਆ ਕਮ ਏ।
ਇਸ਼ਕ ਤੈਂਡੇ ਦੀ ਨਹਰੋਗੇ ਕਈ ਤਰੀਆਂ ਕਰਮਾ ਵਾਲੜੀਆਂ।
ਇਸ਼ਕ਼ ਲੇਲਾ ਵਿੱਚ ਮਜਨੂੰ ਕਾਮਿਲ ਖੜਾ ਲੇਲਾ ਯਾਦ ਕਰੇਂਦਾ ॥
ਇਸ਼ਕ਼ ਮਜਾਜ਼ੀ ਰਾਜ ਅਨੋਖੇ ਕਿਆ ਜਾਨੜਨ ਮੁਲਾਂ ਮਲਵਾਨੜੀਂ ॥
ਇਸ਼ਕ਼ ਮਜਾਜ਼ੀ ਰਾਜ ਦੀ ਬਾਜ਼ੀ ਇਹੋ ਇਸ਼ਕ਼ ਆਲਾ ਨੂਰੇ ॥
ਇਸ਼ਕ਼ ਤੈਂਡੇ ਦੀ ਨਹਰੋਗੇ ਕਈ ਤੁਰੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਵਾਲੜੀਆਂ ॥
ਕੱਜਲੇ ਸੁਰਖ਼ੀ ਮਾਰ ਮੁਕਾਇਆ ਚਾ ਦਿਲਬਰ ਦਿਲੜੀ ਲੁੱਟੀ ॥
ਖ਼ੁਦਾ ਖ਼ੁਦਾ ਭੀ ਸੁਨਦੇ ਹਾਸੇ ਡੇਖਣ ਦੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਲੱਖ ਲੱਖ ਵਾਰੀ ਸਦਕੇ ਥੀਵਾਂ ਦਿਲਬਰ ਯੂਸਫ਼ ਸਾਨੀ ॥
ਮੈਂ ਰੁੱਸਾਂ ਤਾਂ ਮੈਂ ਦਰ ਵੱਸਾਂ ਜੇ ਯਾਰ ਰੁੱਠਾ ਮਰਵੇਸਾਂ ॥
ਮੈਂ ਵਲ ਅੱਖੀਆਂ ਮੂਲ ਨ ਭਾਲੀਂ ਤੈਂਡੇ ਨੈਣ ਮਰੇਂਦੇ ਕਾਤੀ ॥
ਕ਼ਸਮ ਖ਼ੁਦਾ ਦੀ ਦਰ ਦਿਲਬਰ ਦਾ ਹਰਗਿਜ਼ ਛੋੜ ਨ ਵੈਸੂੰ" ॥
ਰਾਤ ਡੇਹਾਂ ਫ਼ਰਿਆਦ ਹਮੇਸ਼ਾ ਏਹਾ ਦਿੱਲੜੀ ਦਰਦ ਪੁਕਾਰੇ ॥
ਰੋਜ਼ ਅਜ਼ਲ ਦੀ ਦਰ ਦਿਲਬਰ ਦੀ ਕੀਤਮ ਇਸ਼ਕ਼ ਗ਼ੁਲਾਮੇ ॥
ਸਾਵਣ ਮਾਹ ਸੁਹੇਲਾ ਆਇਆ ਤੇ ਵਣਜਾਰੇ ਘੁੱਮੇ ਪਏ ਡੇਵਨ ਮਸਾਗ ਦੇ ਹੋਕੇ।
ਸੋਹਣਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚ ਨਾਜ਼ ਨਜ਼ਾਕਤ ਸੋਹਣੇ ਨਾਜ ਨਿਹੋੜੇ ॥
ਸੋਹਣੀ ਲੁੜ੍ਹ ਪਈ" ਬਹਿਰ ਗਮਾਂ ਵਿਚ ਲੁੜਦੀ ਬੁਡਦੀ ਵੈਂਦੀ ॥
ਉੱਡ ਵੇ ਕਾਗਾ ਕਾਲਿਆ ਤੂੰ ਤਾਂ ਛੱਡ ਅਸਾਡੀ ਬੇਰ।
ਵਾਹ! ਕ਼ਿਸਮਤ ਨਾਂ ਦਿਲਬਰ ਆਇਆ ਦਰਦੋਂ ਨਿੱਤ ਕੁਰਲਾਵਾਂ ॥
ਵੱਡੜੇ ਵੇਲੇ ਉਠੀ ਕੇ ਸਈਆਂ ਸਾਜ਼ ਵਜ਼ੂ, ਬੈਠੀਆਂ ਘਬਕਾਵਨ ਮੈਂ ਠਹਾਵਨ।
ਵਕਤ ਜਨਾਜ਼ੇ ਮੀਆਂ ਰਾਂਝਾ ਮੈਂਡੀਆਂ ਆਪ ਪੜ੍ਹਾਈਂ ਤਕਬੀਰਾਂ।
ਵੰਜ ਵੇ ਕ਼ਾਸਿਦ ਯਾਰ ਦੀ ਖ਼ਿਦਮਤ ਸਾਡਾ ਰੋ ਰੋ ਹਾਲ ਸੁਣਾਵੀਂ ॥
ਵਕ਼ਤ ਜਨਾਜ਼ੇ ਮੀਆਂ ਰਾਂਝਾ ਮੈਂਡੀਆਂ ਆਪ ਪੜ੍ਹਾਈਂ ਤਕਬੀਰਾ ॥
ਯਾਰ ਦੀਆਂ ਝੋਕਾਂ ਕ਼ਿਬਲਾ ਕਾਬਾ ਸਾਡਾ ਇਸ਼ਕ਼ ਇਮਾਮੇ ॥
ਯਾਰ ਰੁਝਾਵਣ ਸਿੱਖ ਵੇ ਮੁਲਾਂ ਬਿਆਂ ਸੱਟ ਘਤ ਸਬ ਦਲੀਲਾਂ।