ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਭਨੋਟ

ਅਨੇਕਾਂ ਖ਼ਿਆਲ, ਸੌ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਦਿਲ 'ਚ ਹੁੰਦੀਆਂ ਨੇ

ਬਥੇਰਾ ਯਤਨ ਕਰਿਆ, ਗਿਆਨ ਤੋਂ ਮਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਕੋਰਾ

ਇਹ ਘੁੱਗ ਵਸਦਾ ਨਗਰ, ਖੰਡਰ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ

ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੋਚਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ, ਜਨਮ ਹਾਲਾਤ ਦਿੰਦੇ ਨੇ

ਮਨ ’ਤੇ ਉਕਰਿਆ ਜਾਂਦੈ, ਕਦ ਵਿਸਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਮਨਾ ਇਹ ਅਉਧ ਦੇ ਪਲ ਬੀਤ ਨ ਧਿੰਗਾਣੇ ਜਾਣ

ਨ ਮਨ ਦੀ ਪੀੜ ਲਿਖ ਹੋਈ, ਅਸੀਂ ਕਾਲੇ ਕਰੇ ਵਰਕੇ

ਤੁਰ ਪਏ ਹਾਂ ਫੇਰ, ਮੰਜ਼ਿਲ ਦਾ ਪਤਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ

ਤੁਸੀਂ ਆਵੇ 'ਚ ਪਾ ਕੇ ਪੁਖ਼ਤਗੀ ਦੀ ਜੂਨ ਪਾ ਦੇਵੋ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜਾਨ ’ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਘੜੀ ਭਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੈ