ਲੋਕ ਵਿਰਸਾ
ਬੁਝਾਰਤ 257
ਆਡ ਭਰੀ ਗੋਟਲੀਆਂ
ਆਲਾ ਭਰਿਆ ਕੌਡੀਆਂ
ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਠੀਕਰੀਆਂ ਦਾ ਬਾੜਾ
ਆਓ ਪੰਡਤ ਜੀ ਚੂਪੋ ਗੰਨਾ
ਆਪ ਦੁਖ ਸਹਿਕੇ
ਆਪ ਕਾਲੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਬੱਗੇ
ਆਪਣਾ ਜਾਂ ਸਾਖੀ ਦਾ ਏ
ਆਪਣੀ ਰੰਨ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ
ਆਠ ਕਾਠ ਦੀ ਪੁਤਲੀ
ਆਉਂਦੀ ਐ
ਅੱਧੀ ਰੋਟੀ
ਅਗਨ ਬੋਟ ਵਿੱਚ ਘਰ ਲਿਆ
ਅਗਾਂਹ ਮੂੰਹ ਪਿਛਾਂਹ ਮੂੰਹ
ਅੱਗਿਉਂ ਨੀਵਾਂ ਪਿੱਛਿਉਂ ਉੱਚਾ
ਐਡਾ ਸਾਡਾ ਕੋਠੜਾ
ਐਡੀ ਦਿੱਲੀ ਦੋ ਵਣਜਾਰੇ
ਐਨਾ ਕੁ ਗਾਰਾ
ਐਨੀ ’ਕ ਘੜੀ
ਐਨੀ ’ਕ ਪਿੱਦੀ
ਐਤਨੀ ਕੁ ਡੱਬੀ ਚੜ੍ਹਗੀ ਸਬੱਬੀ
ਐਤਨੀ ਕੁ ਲੱਕੜੀ
ਅਜਬ ਡਿੱਠੀ ਇੱਕ ਕੁੜੀ
ਅੱਜ ਹੀ ਮੈਂ ਨ੍ਹਾਤੀ ਧੋਤੀ
ਅੰਬ ਦੇ ਟਾਹਣੇ ਕੜਕਣੇ
ਅੰਬਰ ਵਲੋਂ ਨੀਂਹ ਧਰੀ
ਅੰਬੇ ਅੰਬੇ ਧਰਤੀ ਕੰਬੇ
ਅੰਮਾ ਅੰਮਾ ਮੈਂ ਜਾਨਾ
ਅਣਖ ਪਰ ਅਣਖ
ਅੰਦਰ ਭੂਟੋ
ਅੰਨ੍ਹਾ ਝੋਟਾ
ਅੱਸੀ ਭੈਣਾਂ ਵੀਹ ਜਮਾਈ
ਅੱਠ ਹੱਠੀਆਂ
ਔਹ ਗਈ
ਬਾਤ ਕੀ ਬਾਤ ਫਾਤ ਕੀ ਫਾਤ
ਬਾਤ ਪਾਵਾਂ ਬਤੌਲੀ ਪਾਵਾਂ
ਬਾਤ ਪਾਵਾਂ ਬਤੌਲੀ ਪਾਵਾਂ
ਬਾਤ ਪਾਵਾਂ ਬਤੋਲੀ ਪਾਵਾਂ
ਬਾਤ ਪਾਵਾਂ ਘਾਊ ਦੀ
ਬਹੂ ਆਈ ਆਪੇ
ਬਹੂ ਆਈ ਆਪੇ
ਬਣ ਹਿੱਲੇ ਬਰੋਟਾ ਹਿੱਲੇ
ਬਣ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲੀ ਦਾਮਨੀ
ਬਾਪੂ ਕਹੇ ਤੇ ਅੜ ਜਾਂਦਾ
ਬਾਰਾਂ ਬੈਂਗਣ ਠਾਰਾਂ ਠੈਂਗਣ
ਬਾਰਾਂ ਪੱਗ ਛੇ ਲੋਹਣੀਆਂ
ਭੈਣੋ ਭੈਣ ਪਤੀਹਸ ਲੱਗੇ
ਭੱਜੀ ਜਾਂਦੀ ਕਿਰਮਚੀ
ਭੱਲੇ ਤੇ ਭੱਲਾ
ਭਰੇ ਹੋਏ ਦਿੱਤੇ
ਭੁੱਬੜ ਵਿੱਚ ਦੰਦਈਆ ਨੱਚੇ