ਨਜਮ ਹੁਸੈਨ ਸੱਯਦ ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਵੀ ਅਤੇ ਲੇਖਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਪੰਜਾਬੀ ਕਵਿਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਡੂੰਘੀ ਸਮਾਜਿਕ ਭਾਵਨਾ, ਭਾਵੁਕਤਾ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਜਮ ਹੁਸੈਨ ਦਾ ਜਨਮ 1936 ਵਿਚ ਬਟਾਲਾ (ਹੁਣ ਪੰਜਾਬ, ਭਾਰਤ) ਵਿਚ ਹੋਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੰਜਾਬ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਤੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਸਾਹਿਤ ਵਿਚ ਐਮ.ਏ. ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੁੜ ਐਫ਼.ਸੀ. ਕਾਲਜ ਲਾਹੌਰ ਵਿਖੇ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਲੱਗ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਅਤੇ ਸਿਆਣਪ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਸਿਵਲ ਸਰਵਿਸਜ਼ ਦਾ ਇਮਤਿਹਾਨ ਪਾਸ ਕਰਕੇ ਆਡਿਟ ਐਂਡ ਅਕਾਂਊਟ ਵਿੰਗ ਵਿਚ ਉਚੇ ਅਹੁਦੇ ’ਤੇ ਲੱਗ ਗਏ ਸਨ।
ਨਜਮ ਹੁਸੈਨ ਸੱਯਦ ਨੇ ਪੰਜਾਬੀ ਕਵਿਤਾ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਉਚਾਈਆਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕਵੀ ਵਜੋਂ ਨਾਮ ਕਮਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਜ਼ਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਜਿਕ ਅਨਿਆਂ, ਵੰਡ ਦਾ ਦਰਦ, ਕਿਸਾਨਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੀ ਏਕਤਾ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ੇ ਮੁੱਖ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਰ ਦੀ ਵਾਰ, ਖੱਪੇ, ਆਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ, ਕਾਲ ਥਾਲ, ਰੁੱਤ ਦੇ ਕੰਮ ਆਦਿ ਕਾਵਿ-ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਲਿਖੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਟਕ, ਵਾਰਤਕ ਅਤੇ ਆਲੋਚਨਾ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿਚ ਵੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਾ ਗੁਰਮੁਖੀ ਵਿਚ ਲਿਪੀਅੰਤਰ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸਾਦੀ, ਭਾਵੁਕ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਗਹਿਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੱਧ-ਕਾਲੀਨ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਅਤੇ ਵਿਰਸੇ ਨੂੰ ਉਚੇਰੀ ਗਿਆਨ-ਸਾਧਨਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾਇਆ ਜਿਸ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੁਰਬਾਣੀ, ਸੂਫ਼ੀ-ਕਾਵਿ, ਕਿੱਸਾ ਕਾਵਿ ਅਤੇ ਦੰਤ-ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਿਆ ਉਪਰ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਟਿਕਾਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਹਕਾਰ ਲੇਖਕਾਂ, ਸ਼ਾਹਕਾਰ ਲਿਖਤਾਂ, ਸ਼ਾਹਕਾਰ ਪੰਕਤੀਆਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਜਾਂ ਪਰਖ-ਜੋਖ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਿੰਤਕ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।