ਗ਼ਜ਼ਲ 20
ਬੰਦੇ ਦਾ ਧੜ ਤੋਂ ਸਿਰ ਗਿਆ ਕਿੱਧਰ,ਪਤਾ ਕਰੋ?
ਬਰਫ਼ ਭਿੱਜੀ ਪੌਣ ਕੇ ਵਿਚ ਤਪ ਰਿਹਾ ਸਹਰਾ ਸੀ ਉਹ
ਭਾਵੇਂ ਮੂੰਹੋਂ ਆਪ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ ਦੋਸਤੋ
ਏਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕੀ ਹੋਊ ਭਿਆਨਕ ਹਾਦਸਾ
ਗ਼ਜ਼ਲ ਨੂੰ ਬੋਲ ਨਾ ਮਿਲਦਾ ਸੁਰਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ਹਿਦ ਨਾ ਘੁਲ਼ਦਾ
ਇਸ ਗੱਲ ਵਿਚ ਕੋਈ ਵੀ ਹੁਣ ੳਹਲਾ ਨਹੀਂ, ਪਰਦਾ ਨਹੀਂ
ਜੰਗੀ ਮਸ਼ਕਾਂ ਕਰਦੇ ਜੇਕਰ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਲੰਘਾਉਗੇ
ਜੇ ਛੱਤ ਤੇ ਦਿਵਾਰ ਦਾ ਰਿਸ਼ਤਾ ਹੀ ਨਾ ਰਿਹਾ
ਕੀ ਪਤਾ ਸੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਆਦਮੀ ਬਣ ਜਾਏਗਾ
ਮਚ ਗਿਆ ਕੁੱਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੋਹਰਾਮ ਤੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ
ਮਸਾਂ ਪਹੁੰਚੇ ਅਸੀਂ ਸਾਂ ਜਾਨਵਰ ਤੋਂ ਆਦਮੀ ਤੀਕਰ
ਮੁਹੱਬਤ ਨਾਲ ਜੇਕਰ ਦਿਲ ਸਜਾਉਣੇ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਏ
ਨਾਨਕ-ਛੱਕ ’ਤੇ ਕੀ ਲਾਵੇਂਗਾ? ਪੁੱਛਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਜਾਈ ਜਦ
ਉਹ ਹਨ੍ਹੇਰੀ ਵਿਚ ਵੀ ਬੁਝਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਦੇ
ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਹੋਵਣ ਦਾ ਐਵੇਂ ਭਰਮ ਰਿਹਾ
ਰੁੱਤ ਬਰਫ਼ੀਲੀ 'ਚ ਵੀ ਹੈ, ਜਲ ਰਿਹਾ ਮੇਰਾ ਚਮਨ
ਸੱਚ ਦੇ ਸੂਰਜ ਤੋਂ, ਜੋ ਰਹਿੰਦਾ ਪਰ੍ਹੇ
ਸੀ ਅਸੀਂ ਤਾਂ ਸੋਚਿਆ ਹੁਣ ਦਿਨ ਸੁਨਹਿਰੀ ਆਉਣਗੇ
ਤਿਰੇ ਇਸ ਮਰਮਰੀ ਕਮਰੇ ’ਚ ਇਹ ਜੋ ਸਜ ਰਿਹਾ ਸ਼ੀਸ਼ਾ
ਉਡਦੀ ਫਿਰਦੀ ਜੋ ਸੀ ਲਗਦੀ ਤਿਤਲੀ ਹੌਲੀ ਫੁੱਲ