ਪਦ 54
‘ਨਾਰਾਇਣ’ ਭਾਗ ਕਰਿ ਪਾਈਏ, ਜੋ ਅਵਸਰ ਬੀਤੇ ਬੀਤੇ ਆਜ
ਆਦਿ ਅੰਤ ਮਧਿ ਅਨਤ ਲੋਇ, ਠੌਰਿ ਠੌਰਿ ਅਧਿਕੀ ਸੰਤ ਸੋਇ
ਆਪ ਤੇ ਸਹੀ ਕੀਨਾ ਆਪੁ ।
ਐਸਾ ਕੋ ਨਾਹਿ ਗਨੌ ਸਮਿ ਤਾ ਕੈ, ਆਦਿ ਅੰਤ ਮਧਿ ਸੋਈ
ਅੰਭੂ ਨੀਰ ਜਿਉ ਨਾਮ ਦੋਇ, ਐਸੇ ਹਰਿ ਜਨ ਏਕ ਕੋਇ
ਅੰਤਰ ਬਾਹਰ ਤਨ ਮਨ ਮਾਹੀਂ, ਰਮਤਾ ਰਾਮ ਵਸਿਆ ਸਭ ਠਾਹੀਂ ॥
ਅਤਿ ਹੈਰਾਨ ਅਗਾਧ ਗਤਿ ਤਾ ਕੋ ਕਹੋ ਕਰਾ ਕੋ ਧਿਆਈ ।
ਅਵਗਤਿ ਅਕੁਲ ਅਜੂਨੀ ਸੰਭੂ, ਸੰਤਨ ਕੋ ਪ੍ਰਤਿਪਾਲ ॥
ਅਵਗਤਿ ਕਥਾ ਅਗੋਚਰ ਮਾਰਗ, ਸਤਗੁਰ ਮਿਲਿਆ ਤੋ ਜਾਨਾ ।
ਭਾਉ ਬਿਨ ਭਗਤਿ ਭਯ ਬਿਨੁ ਪ੍ਰੀਤੰ, ਸੇਵਾ ਬਿਨੁ ਫਲ ਨਹਿ ਪਾਵੈ ।
ਬਿਦੁਰ ਸੁਦਾਮਾ ਦ੍ਰੋਪਤੀ, ਜਨ ਧ੍ਰੁਵ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ॥
ਬਿਹਾਰੀ ਬੀਠਲ ਗੋਵਰ ਧਨ ਧਾਰੀ, ਗਰਵ ਪ੍ਰਹਾਰੀ ਅਕਾਲ ।
ਚਾਰੇ ਖਾਣੀ ਚਾਰ ਬੇਦ, ਕੋ ਗੁਰਮੁਖਿ ਸਮਝੈ ਸੰਤ ਭੇਵ
ਚਾਰਿ ਅਵਸਥਾ ਮੁਕਤਿ ਚਾਰ, ਏਤੀ ਹਰਿ ਸੰਤਨ ਕੇ ਹਿਰਦੇ ਮੰਝਾਰ
ਦਧਿ ਬਿਨ ਘ੍ਰਿਤ ਈਖ ਬਿਨੁ ਖਾਂਡ, ਪਾਕੇ ਕੈਸਾ ਬਿਨੁ ਆਗੰ ।
ਧਨ ਬੜਭਾਗੀ ਤੇ ਜਨਾ, ਰਲੇ ਜੁ ਤਤੁ ਅਪਾਰ
ਦੁਖ ਵਿਡਾਰਨ ਸੁਖ ਦਾਤਾ, ਭੌਂ ਸਾਗਰ ਜਹਾਜ ॥
ਦੁਰਵਸਾ ਅੰਬਰੀਕ ਕੇ ਉਪਰਿ, ਕੋਪ ਭਏ ਅਤਿ ਭਾਰੀ ॥
ਦੁਰਮਤਿ ਚਿੰਤਾ ਕਾਮਨਾ ਵਿਸਰੀ, ਗੁਣ ਤਤੁ ਨਾਹਿ ਸਤਾਵੈ
ਗਜ ਗਨਿਕਾ ਅਕੈ ਮਿਲੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਗੌਤਮ ਬਾਮ ॥
ਗਜ ਗ੍ਰਾਸਤ ਸੰਕਟ ਤੈਂ ਰਾਖਯੋ, ਦ੍ਰੋਪਦੀ ਲਾਜ ਨਿਵਾਰੀ ।
ਗੋਲਾ ਵਾਉ ਜਾਕੇ ਨਿਕਟਿ ਨਾ ਆਵੈ, ਨਹਿਰ ਡੋਵਾ ਨਹਿਂ ਸੋਕਾ ॥
ਹਲੁ ਨਹਿ ਬਾਹਯੌ ਗੋਡ ਨ ਗੋਡਯੌ, ਬੀਜ ਕਰੌ ਨਹੀਂ ਵੋਇਉ ।
ਹਰਿ ਧਿਆਵਤ ਹਰਿ ਹੀ ਜਨੁ ਹੂਆ,
ਜਾ ਕੇ ਭਾਗ ਲੋਹਿ ਪਛਾਨ, ‘ਨਾਰਾਇਣ’ ਵਿਰਾਜੈ ਜੁਗ ਜੁਗਾਨ
ਜਾ ਤੇ ਡਰਪੈ ਸੁਰ ਅਸੁਰ ਦੇਵ, ਸੋ ਰਵਿਸੁਤ ਕਰਤਾ ਸੰਤ ਸੇਵ
ਜਗ ਬਾਂਛੈ ਬੈਕੁੰਠ ਜਾਊ, ਬੈਕੁੰਠ ਬਾਂਛੈ ਜਨ ਰੇ ਨ ਪਾਊ
ਜਲੁ ਬਿਨੁ ਮੀਨ ਬਾਦਰ ਬਿਨੁ ਵਰਖਾ, ਗਿਆਨ ਢੂੰਢੈ ਗੁਰੂ ਨਿਆਰਾ ।
ਜਨ ਪ੍ਰਹਲਾਦ ਥੰਭ ਸੋ ਬਾਂਧਯੋ, ਹਰਨਾਕਸ ਅਹੰਕਾਰੀ ॥
ਜੋ ਕਹੀਏ ਹਰਿ ਕਿਛੁ ਨਹੀਂ, ਤੋ ਸਕਲ ਬਿਆਪੀ-ਸੋਇ ॥
ਜੋ ਰਾਮ ਜਪੈ ਤਾ ਕੋ ਕਾ ਕੀ ਕਾਨ
ਜੋਗ ਜੁਗਤਿ ਸਹਜਿ ਭਈ ਪੂਰਨ, ਰਿਧਿ ਸਿਧਿ ਚਰਨੈ ਲਾਗੀ
ਕਾਮ ਕਰੋਧ ਲੋਭ ਮੋਹ ਮਿਟਾਏ, ਅਨਭੈ ਤਖਤ ਬੈਠਾਇਆ
ਕਬੀਰ ਕੋਲੀ ਸੈਨ ਨਾਈਆ, ਰਵਿਦਾਸ ਚਮਿਆਰ ।
ਮਹਾ ਸੂਨਿ, ਸਮਾਧਿ ਲਾਗੀ, ਹਰੇ ਤੀਨੋ ਤਾਪ ।
ਮਾਪਿਆ ਜਾਇ ਨ ਕਟੈ ਨ ਖੂਟੈ, ਤੋਲੇ ਮਿਤਿ ਨਹਿ ਆਵੈ ।
ਨਾਰਦ ! ਸਾਧੂ ਮੈਂ ਦੋ ਨਾਹੀਂ ।
ਰੇ ! ਜਾ ਕੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਕਾਲ ਮੇਟਨ, ਸਕਲ ਪੂਰਨ ਕਾਜ ॥
ਰੇ ! ਤਜਿ ਜਾਤਿ ਬਰਨ ਸਰਨ ਗ੍ਰਿਹ ਕਰ
ਰੇ ਮਨ ! ਸਰਨ ਤਾ ਕੀ ਭਾਜੁ
ਸਭ ਹੂ ਕੈ ਊਪਰਿ ਸੰਤ ਆਹਿ, ਸੰਤ ਕੇ ਊਪਰਿ ਕੋਊ ਨਾਹਿ
ਸਹਜ ਸੁਭਾਈ ਸਰੇ ਸਭੁ ਕਾਜਾ
ਸੰਤੋ ! ਐਸਾ ਖੇਤ ਹਮਾਰਾ ਨਿਪਜਯਾ, ਸਭ ਅਵਗੁਨ ਤੇ ਨਿਆਰਾ ।
ਸੰਤੋ ! ਅਤਿ ਉਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ ਮੇਰਾ
ਸਰਗੁਣ ਨਿਰਗੁਣ ਏਕ ਦਿਖਾਇਆ
ਸ਼ੇਸ਼ ਬੇਦ ਗੁਰ ਟੇਰਤੇ, ਪਰਗਟ ਪਰਤਾਪ ।
ਸ੍ਰੀ ਗੋਪਾਲ ਕ੍ਰਿਪਾ ਸਿੰਧੁ ਸਾਰਗ, ਅਨਾਥ ਬਾਂਧਵ ਦਯਾਲ ॥
ਤਾ ਕੀ ਜਾਤਿ, ਬਰਨ ਨਹਿ ਜਾਨੀਏ, ਘਰੁ ਕੌਨ ਗ੍ਰਾਮ ਵਿਸ੍ਰਾਮ ॥
ਤਿਹਾਰੇ ਚਰਨ ਕਮਲ ਪਰਿ ਵਾਰੀ ।
ਤਿਨ੍ਹ ਕੋ ਸੰਸਾ ਕਿਆ ਕਰੈ, ਜੋ ਸਿਮਰੈ ਰਘੁਰਾਇ ।