ਤ੍ਰਿਲੋਕ ਸਿੰਘ ਆਨੰਦ

’ਨ੍ਹੇਰੀਆਂ ਤੇ ਬਾਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਝੰਬਿਆ

ਅੱਧੀਂ ਰਾਤੀਂ ਬੂਹੇ ਉਤੇ ਹੋਵੇ ਰੋਜ਼ ਬਰਾਬਰ ਦਸਤਕ

ਅਪਣੀ ਅਣਖ ਨੂੰ ਛਿੱਕੇ ਟੰਗ ਕੇ ਕੰਡੇ ਉਤੇ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹਾਂ

ਬਰਫ਼ ਲੱਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ 'ਤੇ ਸੀ ਹੁਣੇ ਚਲਦੀ ਹਵਾ

ਭਾਲ ਤੇਰੀ ਵਿਚ ਨਿਕਲਿਆ ਜਿਹੜਾ ਹੋਰ ਭਲਾ ਕੀ ਕਰ ਜਾਵੇਗਾ

ਚਿੱਟੇ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸਿਖਰ ਦੁਪਹਿਰੇ ਸੌਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ

ਦਿਲ ਤਾਂ ਕਰਦੈ ਮੋਰ ਬਣ ਜਾਂ, ਬਿਜਲੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ

ਡੁੱਬਿਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਇਸ ਕਦਰ ਤੇਰੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿਚ

ਜਦ ਕਦੇ ਵੀ ਅਰਸ਼ੀਂ ਤਾਰਾ ਟੁੱਟਿਆ

ਕਲ੍ਹ ਤਕ ਹਰ ਪਾਸੇ ਦਿਸਦੇ ਸਨ ਖਿੰਡੇ ਹੋਏ ਕੁਝ ਖ਼ਾਬ ਸੁਨਹਿਰੇ

ਕੰਡਿਆਂ ਵਰਗੇ ਫੁੱਲ ਸਨ ਉਹ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਖਾਰ

ਕਤਰਾ ਕਤਰਾ ਭੋਰਾ ਭੋਰਾ ਖ਼ਤਮ ਹੋਈ ਜ਼ਿੰਦਗੀ

ਸੀਮਿੰਟ, ਗਾਰਾ, ਇੱਟਾਂ, ਚੂਨਾ, ਬਣਦੇ ਪਏ ਮਕਾਨ

ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਦਰਦ ਹੁਣ ਭੁਲਿਆ ਰਹੇਗਾ ਦੇਰ ਤੱਕ

ਸੁਬਹ ਦਾ ਭੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਜਦ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਘਰ ਆਏਗਾ