ਗ਼ਜ਼ਲ 14
ਬੰਦਿਆਂ ਵਾਲੀ ਗਲ
ਚਾਲ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕੋਈ ਆਪਾਂ ਵੀ ਵਲ਼ ਛਲ਼ ਕਰੀਏ
ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਨਾਲ ‘ਉਲਫ਼ਤ’ ਕਰ ਪਿਆਰ ਉੱਤੋਂ ਉੱਤੋਂ
ਕਦੇ ਏਧਰ ਕਦੇ ਓਧਰ
ਕਿਤੇ ਵੀ ਘਰ ਨਹੀਂ ਮੇਰਾ
ਲੋਕੋ
ਮਜ਼੍ਹਬਾਂ ਨੇ
ਮੇਰੇ ਪੈਰ ਪੈਰ ਠੋਕਰ ਮੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਦਮਾ
ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਆਏਗੀ
ਪਤਝੜ ਦੇ ਨਾਲ
ਰਹੇਗਾ ਆਦਮੀ ਫਿਰ ਵੀ
ਰਹੇਗਾ ਦਿਲ ਮੇਰੇ ਤੈਨੂੰ ਪਰਾਇਆ ਆਸਰਾ ਕਦ ਤੱਕ
ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਰਨਗੇ
ਯਾਦ ਹੈ ਮੈਨੂੰ