बेचैनी on ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ

ਨਿੱਤਰੇ ਪਾਣੀ ਦੇਖ ਕੇ ਗਿਆ ਪਿਆਸਾ ਠਹਿਰ

ਟੁੱਟਿਆ ਇਸ ਵਾਰ ਅਰਮਾਨਾਂ ’ਤੇ ਏਨਾ ਕਹਿਰ ਕਿਉਂ?

ਮੇਰੀ ਸਰਘੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨਾਗ ਨੇ ਡਸਿਆ ਹੈ

ਮਨ ਦੀ ਬਿਰਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਕਦੋਂ ਇਕਾਗਰ ਹੈ?

ਕੁੱਖ ਹੱਵਾ ਦੀ ਦੇ ਕਿਉਂ ਕ਼ਾਤਲ ਨੇ ਆਦਮ ਹੋ ਰਹੇ

ਸੋਚਿਆ ਸੀ ਦਰਦ ਹੁਣ ਭੁਲਿਆ ਰਹੇਗਾ ਦੇਰ ਤੱਕ

ਅੱਧੀਂ ਰਾਤੀਂ ਬੂਹੇ ਉਤੇ ਹੋਵੇ ਰੋਜ਼ ਬਰਾਬਰ ਦਸਤਕ

ਚਾਹਿਆ ਸੀ ਰਹੇਗਾ ਜੋ ਨਜ਼ਰ ਦੀ ਚਾਨਣੀ ਬਣ ਕੇ

ਹਨੇਰਾ ਹੀ ਹਨੇਰਾ ਸੀ ਕਿਤੇ ਚਾਨਣ ਜ਼ਰਾ ਨਾ ਸੀ

ਕੀ ਕੀ ਸਮਾਨ ਹਸਰਤਾਂ ਦੇ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਗੇ

ਜਦ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਵਿਚਲੀ ਗੱਲ ਗਿਆ ਹੈ ਟਾਲ

ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਐਨਾ ਸੱਨਾਟਾ ਹੈ, ਕੰਬਦੀ ਹੈ ਤਨਹਾਈ ਵੀ