ਭਾਵਨਾ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
(154)
ਜਿਸ ਰੁੱਤੇ ਇਹ ਚਾਨਣ ਦਾ ਫੁੱਲ ਮੋਇਆ ਹੈ ।
ਉਜੜੇ ਘਰ ਤੇ ਤਿੜਕੇ ਸੁਪਨੇ, ਤੇਰੇ ਕੀ ਤੇ ਮੇਰੇ ਕੀ
ਜਿਹੜਾ ਛਿਣ ਲੰਘ ਜਾਂਦੈ,ਉਹ ਕਦੇ ਅਪਣਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦਰਿਆ’ਚ ਇਹ ਜੋ ਉੱਠ ਰਹੇ ਨੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਜਿਹੇ
ਅਸੀਂ ਇਕਰਾਰ ਹਾਂ ਉਸ ਪਾਰ ਬੜੀ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੇ
ਸਾਰਾ ਹੀ ਰਸ ਚੂਸ ਲਿਆ ਜਦ ਮੌਸਮ ਨੇ
ਫੁੱਟੇ ਨੇ ਉਮੇਦਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਭਾਗ ਕਦੀ ਇਉਂ ਵੀ?
ਆਪਣਾ ਹੀ ਲਗਦਾ ਹੈ ਉਹ, ਨਾ ਓਪਰਾ ਲਗਦਾ ਹੈ ਉਹ
ਜਾਚ ਮੈਨੂੰ ਆ ਗਈ।
ਕੀ ਖ਼ਬਰ ਕਿਸਦਾ ਸੀ ਉਹ ਮੇਰਾ ਸੀ ਜਾਂ ਤੇਰਾ ਬਦਨ
ਜਦ ਵੀ ਸਾਡੇ ਵਿਹੜੇ ਦੇ ਵਿਚ ਗਾਵੇ ਬੁੱਢਾ ਰੁੱਖ
ਪੱਤਝੜਾਂ ਦਾ ਕਾਫ਼ਲਾ,ਮਹਿਕਾਂ ਦਾ ਲਸ਼ਕਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਬੂੰਦ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹੈ, ਇਸ’ਚੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਖ ਲੈ
ਮੇਰੀ ਉਮਰ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤਾਰੇ ਦਏਗਾ ਕੌਣ ?
ਮੇਰੇ ਲਬਾਂ ’ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਏਦਾਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਨਾਮ
ਸੂਰਜ ਅਪਣੇ ਸੱਜਰੇ, ਸੂਹੇ ਖ਼ੂਨ 'ਚ ਨ੍ਹਾਤਾ ਸ਼ਾਮ ਢਲੇ।
ਰੂਹ 'ਤੇ ਇਕ ਸ਼ਖ਼ਸ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਰਹੇਗਾ ਦੇਰ ਤਕ
ਜੇ ਸਦਮਾ ਹੈ ਕੋਈ ਹੁੰਦਾ, ਨਹੀਂ ਉਹ ਬੇ-ਵਜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ
ਟੁੱਟਿਆ ਇਸ ਵਾਰ ਅਰਮਾਨਾਂ ’ਤੇ ਏਨਾ ਕਹਿਰ ਕਿਉਂ?
ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਲੇ ਵਾਅਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਨੇ,