Ghazals on Pain
jis rutte ih chanaN da phull moia hai
nakash jaande ne gawache shahir de tamir wich
har yaad hai unhidi har aarzu piasi
daria’cha ih jo uTTh rahe ne bulbule jihe
asin ikrar han us par baDi nal jawange
KHialan wich tere jalwe, jadon raatan nun nachchde ne,
phuTTe ne umidan de manan bhag kadi iun wi?
aapNa hi lagda hai uh, na opra lagda hai uh
mere laban ’te aa gia edan KHushi da nam
ruh te ek shaKHas da kabza rahega der tak
mere shahir wale waadian nun piar karde ne,
shairi ne mere hatthin de ke kasa kahir da
jis jis de naiNi chhiTT kaNian
meri sarghi nun kis nag ne Dasia hai
shamha bal rahi hai adawan de uhle
rah riha na rahbar baki riha,
dil nun kiun jal parian da ghar kahinde ne
bahut kihai, ki edan kujh khilran da KHatra rahinda hai
darad de nuqta nazar ton
darad bhijje dil nun huN bhaara na kar