ਦਰਸ਼ਨ, ਫ਼ਿਲਾਸਫ਼ੀ પર ਗ਼ਜ਼ਲਾਂ
ਬੂੰਦ ਇਹ ਪਾਣੀ ਦੀ ਹੈ, ਇਸ’ਚੋਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇਖ ਲੈ
ਰੂਹ 'ਤੇ ਇਕ ਸ਼ਖ਼ਸ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਰਹੇਗਾ ਦੇਰ ਤਕ
ਬਚਪਨ 'ਚ ਗੁੰਮ ਗਿਆ ਸੀ ਜੀਵਨ ਦਾ ਖ਼ਾਬ ਕੋਈ
ਮਨ ਦੀ ਬਿਰਤੀ ਰਹਿੰਦੀ ਕਦੋਂ ਇਕਾਗਰ ਹੈ?
ਰੋਜ਼ ਹੀ ਪੀਣਾ ਪਏ ਇਸਨੂੰ ਪਿਆਲਾ ਜ਼ਹਿਰ ਦਾ
ਭਾਲ ਤੇਰੀ ਵਿਚ ਨਿਕਲਿਆ ਜਿਹੜਾ ਹੋਰ ਭਲਾ ਕੀ ਕਰ ਜਾਵੇਗਾ
ਹੱਦਾਂ-ਬੰਨੇ ਤੋੜ ਉਛਲਦਾ ਸੀ ਜੋ ਕਲ ਦਰਿਆ।
ਕਿਤੇ ਗਾਨੀ ਦੀ ਚਰਚਾ ਸੀ , ਕਿਤੇ ਝਾਂਜਰ ਦੀ ਫੱਬਤ ਸੀ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਪਹਿਰ ਦੇ ਤੜਕੇ
ਉਸ ਦੇ ਪੱਲੇ ਕੱਚੇ ਧਾਗੇ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਾਵੇ ਹਨ
ਹੋਂਠ ਗੁਲਾਬੀ, ਨੈਣ ਸ਼ਰਾਬੀ, ਤਨ ਸੱਜਣਾਂ ਦੀ ਬਾਤ ਜਿਹਾ
ਨ ਕਰ ਖੁਦੀ ਗੁਮਾਨ, ਜੁਆਨ ਮਰਿ ਜਾਹਿਂਗਾ ।
ਕੰਡਿਆਂ ਵਰਗੇ ਫੁੱਲ ਸਨ ਉਹ ਜਾਂ ਫੁੱਲਾਂ ਵਰਗੇ ਖਾਰ
ਪਿੰਡ ਦੀ ਕੱਚੀ ਸੜਕ ਤੇ ਹੀ ਨਾ ਐਵੇਂ ਕਰ ਗਿਲਾ।
ਖ਼ਾਬਾਂ ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਹੈ ਇਹ ਰੁੱਤਾਂ ਉਦਾਸੀਆਂ ਨੇ
ਨ ਕਿਸੇ ਘਰੋਂ ਹੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰ,
ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਬਲ਼ਦੀ ਚਿਖਾ’ਤੇ ਲਾਸ਼ ਅਪਣੀ ਧਰ ਗਿਆ
ਤੁਰਦੀ ਹੈ ਜੇ ਨਿਰੰਤਰ ਮੰਜ਼ਿਲ ਦੀ ਭਾਲ ਤੀਕਣ
ਖਿੜਦਾ ਹੈ ਰੰਗ ਪਿਆਰ ਦਾ ਗੂੜ੍ਹੇ ਸਹੇਲ ਨਾਲ਼
ਦਿਨ ਸਮੇਂ ਜੋ ਧੁੱਪ ਤੋਂ ਡਰ ਕੇ ਸੀ ਅੰਦਰ ਲੁਕ ਗਿਆ