Ghazals on Dukh
jis rutte ih chaanaN daa phull moiaa hai
aapNaa hii lagdaa hai uh, naa opraa lagdaa hai uh
je ikk vii sir hai bin chhatt de je ikk vii peT bhukkhaa hai !
jaach mainuun aa gaii
pattajhDaan daa kaaflaa,mahikaan daa lashkar ho giaa
insaaf daa parcham jhulaaiaa ja rihaa hai
TuTTiaa is vaar armaanaan ’te enaa kahir kiun?
saakiiaa sardal terii te biit gaii e zindgii
lambaa safar te chhaaun kite naa sir ’te suuraj sulagh rihaa
aapNe aapNe dukkh lukaa ke bhaaven hassde hunde sii
siiminT, gaaraa, iTTaan, chuunaa, baNde pe makaan
raah rihaa naa raahbar baakii rihaa,
muhabbat dii kahaaNii vichch, KHushii hargiz nahiin hundii
jangal vichchon chall ke aaii mere ghar vich zarad havaa
kaii vaarii taan is tarhaan vii gall hoii
dukkh e, dukkh nuun jar jaaNaa e lokaan
naven hii darad dil de manch 'te aaunde ne sahun terii
apNe badan ton har kuii pattaa badal liaa
kujh ku pal main vii kade sii vich havaa de uDDiaa
is lohe de shahir ’cha jo vii vasdaa hai